Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego

Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego – zasada, która nie występuje expressis verbis w traktatach lecz jest jedną z podstawowych zasad występujących w prawie wspólnotowym. Wynika głównie z orzecznictwa ETS. Mówi ona, że:

prawo wspólnotowe ma pierwszeństwo przed prawem krajowym państwa członkowskiego,,
państwa mają obowiązek zapewnić skuteczność prawa wspólnotowego,
krajom członkowskim nie wolno jest wprowadzać przepisów prawa krajowego, które byłyby sprzeczne z prawem wspólnotowym,
w razie sprzeczności przepisów prawa wspólnotowego i krajowego, zastosowanie mają przepisy prawa wspólnotowego,
późniejsze prawo krajowe nie deroguje wcześniejszego prawa wspólnotowego

Orzeczenia ETS mowią, że ZPPW wynika z:

wyjątkowości charakteru prawa wspólnotowego,
powierzenia kompetencji przez państwa członkowskie na rzecz WE,
celów, jakim ma ono służyć

Najważniejsze w tym zakresie jest orzeczenie w sprawie Flaminio Costa vs. ENEL (C-6/64) z 1964^[1]. Trybunał stwierdził, iż ogólne postanowienia i duch Traktatu (TEWG) uniemożliwiają państwom członkowskim przyznania pierwszeństwa jednostronnemu i późniejszemu aktowi prawa krajowego kosztem systemu prawnego zaakceptowanego przez nie na zasadzie wzajemności