Wincenty Okoń

Wincenty Okoń (ur. 22 stycznia 1914 w Chojeńcu) – polski pedagog.

Większość pracy badawczej związał z Uniwersytetem Warszawskim i Instytutem Badań Pedagogicznych. Zajmował się procesem dydaktycznym oraz jego uwarunkowaniami, kształceniem wielostronnym, historią myśli pedagogicznej XIX i XX wieku, zagadnieniami związanymi z pedeutologią, problematyką organizacji badań pedagogicznych. Współpracownik UNESCO, członek Polskiej Akademii Nauk, w grudniu 2006 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego.

Prace pedagogiczne:

• Proces nauczania – 1954
• U podstaw problemowego uczenia siÄ™ – 1964
• Zarys dydaktyki ogólnej – 1968
• KsztaÅ‚cenie nauczycieli w Polsce – stan i kierunki przebudowy
• SÅ‚ownik pedagogiczny – 1974
• Nauczanie problemowe we współczesnej szkole - 1987
• Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej – 1983
• Zabawa a rzeczywistość - 1987
• Wizerunki sÅ‚awnych pedagogów – 1993

W. Okoń jest autorem teorii kształcenia wielostronnego, w myśl której w nauczaniu należy uwzględniać stronę teoretyczną, praktyczną i emocjonalną nauczania, a nie jedynie teoretyczną.