Wikipedysta:Omega933/brudnopis

[edytuj] Hongwu

Hongwu (urodził się 21 października 1328 - zmarł 24 czerwca 1398), - pierwszy cesarz (1368-1398) z dynastii Ming. Hongwu był specyficznym chińskim cesarzem, który wierzył w niepodważalność swojej władzy i okrutnie karał każdego, kto mu się sprzeciwił. Władał niepodzielnie opracowując strategie rządzenia w najmniejszych detalach. W chińskiej historii zapisał się jako despotyczny władca, któremu jednak kraj zrujnowany przez Mongołów, zawdzięczał odbudowę. Hongwu dążył przede wszystkim do do całkowitej kontroli nad państwem. Dzięki planowi nowych prac irygacyjnych rozwijało się rolnictwo. Zalesiono dużo lasów. W 1411 udoskonalono Wielki Kanał łączący miasta północnych i południowych Chiny z podjętej już wcześniej inicjatywy nie żyjącego już cesarza. Bezrolnych chłopów (z których wywodził się cesarz), zachęcał do posiadania ziemi. Rezultatem wzrastającego dobrobytu był przyrost ludności z 60 mln (1393) do 130 mln w 1580.

[edytuj] Duk

Duk(Pygathrix nemaeus) - gatunek małpy naczelnej, występujący w lasach Wietnamu i Laosu. Duk, jedna z najpiękniejszych ubarwionych małp, występował licznie w lasach monsunowych Azji Południowo-Wschodniej. Stał się jednak ofiarą nalotów dywanowych podczas wojny wietnamskiej.

[edytuj] Występowanie:

Duk żyje w dżunglach środkowego Wietnamu i wschodniego Laosu. Zadomowił się również na nowo posadzonych lasach Azji Południowo-Wschodniej.

[edytuj] Blisko spokrewnione gatunki:

Do tego samego rodzaju należą: duk chiński(P. roxelanae), duk Brelicha (P. brelichi) i duk indochiński (P. avunculus).

Bibliografia:

• Encyklopedia zwierząt od A do Z

[edytuj] Ridbok Górski

Ridbok Górski (Redunca folvrufula) - gatunek ssaka parzystokopytnego, występującego w środkowej, wschodniej i częściowo południowej Afryce. Ridibok Górski jest elegancką, pełną życia [antylopa|antylopą]]. Zamieszkuje porośnięte ubogą roślinnością pagórków wznoszących się nad afrykańskimi sawannami.

[edytuj] Występowanie:

Żyje na pagórkowatych terenach środkowej, wschodniej i częściowo południowej Afryki

[edytuj] Blisko spokrewnione gatunki:

Znane są trzy podobne gatunki ridboka górskiego. Inne gatunki rodzaju Redunca: to ridbok północny i ridbok południowy

Bibliografia:

• Encyklopedia zwierząt od A do Z

[edytuj] Gundi

Gundi(Ctenodactylus, Massoutiera u.a) - gatunek gryzonia, występującego w Mali, Etiopii i Somalii. Gundi to małe, niezaradne wyglądające gryzonie, żyjące głównie na Saharze. Tamtejsze plemiona koczownicze trafnie nazwały je bezuchymi królikami. Gundi potrafią się znakomicie dostosować do życia na pustyni, nie muszą wiele pić i potrafią wytrzymać znaczne różnice temperatur. W chłodne, zimowe noce chętnie tulą się do siebie, aby się ogrzewać.

[edytuj] Występowanie:

Gundi żyje w północnej Afryce od Maroka po zachodnią Libię, a na południu po Nigerię. Izolowane populacje występują też w Mali, Etiopii i Somalii.

[edytuj] Blisko spokrewnione gatunki:

Są 4 rodzaje Gundi:

• Ctenodactylus
• Massoutiera
• Felovia
• Pectinator

Bibliografia:

• Encyklopedia zwierząt od A do Z

[edytuj] Gap Niebieskonogi

Gap Niebieskonogi(Sula nebouxii) - gatunek ptaka, występującego wzdłuż zachodnich wybrzeży Meksyku, Ekwadoru i północnego Peru oraz na większości wysp Galapagos. Gap niebieskonogi to ptak tropikalny osiągający wielkość gęsi. Jego tokowiska znajdują się na wyspach w pobliżu wybrzeży Ameryki Środkowej i Południowej.

[edytuj] Występowanie:

Gap Niebieskonogi gniazduje na wyspach w Zatoce Kalifornijskiej, wzdłuż zachodnich wybrzeży Meksyku, Ekwadoru i północnego Peru oraz na większości wysp Galapagos.

[edytuj] Blisko spokrewnione gatunki:

Znanych jest 9 gatunków. Niektóre żyją w paśmie umiarkowanym, ale większość w morzach tropikalnych.

Bibliografia:

• Encyklopedia zwierząt od A do Z

[edytuj] Kukabura

Kukabura(Daleco novaeguineae) - gatunek ptaka, występującego w Australii i w Tasmanii. Kukubara jest największym przedstawicielem rodziny zimorodków. Jest bardzo podobna do pozostałych gatunków, z jednym tylko wyjątkiem-nie łowi ryb. Chwyta głównie drobne zwierzęta na ziemi.

[edytuj] Występowanie:

Kukabura jest dość liczna w regionie występowania, w Australii i Tasmanii. Zimorodek niebieskoskrzydli żyje w cieplejszych regionach północnej Australii.

[edytuj] Blisko spokrewnione gatunki:

Kukabara należy do podrodziny zimorodków wodnych (Alcedinidea). Podgatunek rodzaju Dacelo, zimorodek niebieskoskrzydły (D. Leschil), występuje w cieplejszych regionach na północy Australii.

Bibliografia:

• Encyklopedia zwierząt od A do Z

[edytuj] Warzęcha Biała

Warzęcha Biała(Platalea leucorodia) - gatunek ptaka, występującego w Północno-Wschodniej i Południowej Europie, w Afryce Północnej, w Środkowej i południowej Rosji i na Sri Lance. Warzęcha biała jest dużym ptakiem z ibisami. Łopatkowym dziobem cedzi wodę, w której szuka owadów i małych ryb.

[edytuj] Występowanie:

Żyje rozproszona w Holandii, w Północno-Wschodniej i Południowej Europie, w Afryce Północnej, w Środkowej i południowej Rosji i na Sri Lance.

[edytuj] Blisko spokrewnione gatunki:

Wyróżnia się 5 innych gatunków np.: amerykańską warzęchę różową (Platalea ajaja), warzęchę afrykańską (P. alba) i azjatycką warzęchę małą (P. minor).

Bibliografia:

• Encyklopedia zwierząt od A do Z

[edytuj] Majna Żałobna

Majna Żałobna(Acridotheres tristis) - gatunek ptaka, występującego w Azji. Majna żałobna jest bliską, ale głośniejszą i agresywniejszą krewną naszego szpaka. Bez problemu przywykła do życia na zamieszkałych obszarach.

[edytuj] Występowanie:

Równinne regiony od Afganistanu na wschód, aż po południowo-wschodnie Chiny. Zadomowiła się również w Australii, na Nowej Zelandii, w Afryce Płd. I na wyspach Oceanu Indyjskiego, Atlantyckiego i Spokojnego, a także na Hawajach

[edytuj] Blisko spokrewnione gatunki:

6 gatunków rodzaju Acridotheres pochodzi z Azji. Najbardziej znany i często hodowany jest spokrewniony z nimi gwarek.

Bibliografia:

• Encyklopedia zwierząt od A do Z

[edytuj] Wydrzyk Pasożytny

Wydrzyk Pasożytny(Stercorarius parasiticus) - gatunek ptaka, występującego w Azji. Wydrzyk pasożytniczy zachowuje się jak prawdziwy pirat: goni i napada inne ptaki morskie, zmuszając je by wypuściły łup, które mają w dziobie, który wydrzyk porywa.

[edytuj] Występowanie:

Wydrzyk Pasożytny gniazduje na półkuli północnej, na terytorium od Alaski i Arktyki kanadyjskiej, przez Grenlandie i Europę Północną, aż po wschodnią Syberię. Zimę spędza na morzach półkuli południowej.

[edytuj] Blisko spokrewnione gatunki:

Wydrzyk Pasożytny jest najbliżej spokrewniony z wydrzykiem tęposternym (S. Pomarinus) i wydrzykiem długosternym (S. Longicaudus)

Bibliografia:

• Encyklopedia zwierząt od A do Z

[edytuj] Ryby z rodzaju Garnik

Ryby z rodzaju Garnik(Epinephelus u.a) -występuje w płytkich morza i rafach koralowych całego świata. Garniki są pięknymi i potężnymi rybami, wyglądającymi na dardzo łagodne. Pozory jednak mylą: są one zapalonymi łowcami, przed którymi muszą się mieć na baczności inni mieszkańcy raf koralowych.

Garniki zmieniają płeć podczas życia. Najpierw wszystkie dojrzewają jako samice i składają jajeczka. W ciele ryby znajdują się jednakzalążki męskich organów płciowych i starsz ryby, którym uda się dożyć 7-10 lat zmieniaja płeć i stają się samcami. Przyczyna tego nie jest znana, można jedynie przypuszczać, że do zapłodnienia samic wystarczy mniejsza liczba samców i wten sposób zwiększa się szansa przezycia gatunku.

[edytuj] Występowanie:

Płytkie morza i rafy koralowe całego świata. Występują głównie w morzach tropikalnych, choć niektóre gatunki żyją w morzach pasma umiarkowanego

[edytuj] Blisko spokrewnione gatunki:

Ryby te tworzą rodzinę ponad 370 gatunków. Ryby z kolczastymi płetwami z podrzędu okoniowatych są bliską rodziną z okoniem morskim.

Bibliografia:

• Encyklopedia zwierząt od A do Z

[edytuj] Bitwa pod Nautla

Bitwa pod Nautla odbyła się podczas Podboju Meksyku przez Hiszpanów 29 kwietnia 1520, nieopodal osady azteckiej, a dzisiejszego miasta liczącego 10 000 ludzi Nautla. Siły hiszpańskie z zaledwie 52 żołnierzami i 2 działami w niecałą godzinę rozprawiła się z Aztekami, co ostatecznie pozwoliło Hiszpanom przejść na południe przez Jezioro Chalco w kolejnych tygodniach wyprawy.

Ten Wikipedysta mieszka w Rudzie Śląskiej

[edytuj] Bitwa pod Panuco

'Bitwa pod Panuco - odbyła się podczas Podboju Meksyku przez Hiszpanów w 1520. Ekspedycja Hiszpanów badała około 1000 km wybrzeży Zatoki Meksykańskiej, docierając do ujścia rzeki Panuco. Tam w sporej osadzie Azteków, Hiszpanie po raz kolejny poznali bogaty kraj Azteków. Aztekowie wyczuwając zagrożenie ze strony Europejczyków szykowali się do obrony bogatej osady. Zaskoczona armia hiszpańska podjęła jednak bitwę. Większe liczbowo siły hiszpańskie po wcześniejszym zwycięstwie odważnie ruszyły w nieco rozproszony szyk Indian. Dzielni Aztekowie odpierali ataki mimo prymitywnej broni. Hiszpańska kawaleria poszła w rozsypkę po bezmyślnym ataku skrzydła na Indian. Aztekowie zabili co najmniej 7 nieznanym im koni, tracąc przy tym dużo wojowników (dokładna liczba ofiar nie jest znana). Dla żołnierzy Garaja, (który w bitwie zginął) rzeczny teren bitwy był trudny, (w przeciwieństwie do Azteków którzy znali tereny bitwy), więc Hiszpanie tracili morale podczas walki i ostatecznie wycofali się z osady tracąc 17 żołnierzy.

Bibliografia:

• Z. Wójcik Historia Powszechna XVI w.

• N. Grant Ilustrowana historia świata

Panuco, bitwa pod

[edytuj] Bitwa pod Tenochtitlan

Bitwa pod Tenochtitlan - odbyła się podczas Podboju Meksyku przez Hiszpanów w 1521.

Aztekowie przygotowując się do obrony, zbudowali barykady na trzech tamach, łączących miasto z lądem stałym. Te właśnie tamy zamierzali zaatakować Hiszpanów. Po wybudowaniu barykad, Aztekowie uczynili w nich wyłomy, w które wtargnęli Hiszpanie. Była to jednak pułapka Azteków, którzy okrążyli przeciwnika. Dzięki tej taktyce, Aztekowie byli blisko zabicia Cortesa, który tylko dzięki odwadze Christobala de Olei uniknął śmierci. Zdarzenie to miało miejsce w dniu 30 czerwca.

Pomimo pogarszającej się sytuacji zaopatrzeniowej, Aztekowie bronili się ofiarnie. Najtrudniejsze były dla Hiszpanów walki uliczne i o każdy budynek. Upadek miasta był jednak już tylko kwestią czasu. Dnia 13 sierpnia 1521 r. Hiszpanie i ich sprzymierzeńcy Tlaxcaltekowie, wdarli się do dzielnicy Tlatelolco, która kilkadziesiąt lat wcześniej była jeszcze samodzielnym miastem. Tutaj znajdował się ostatni punkt oporu Azteków. Po pokonaniu Indian, miasto przez cztery dni plądrowano, a tysiące jego mieszkańców zabito.

,Tenochtitlan bitwa pod

[edytuj] Bitwa pod Xaltocan

Bitwa pod Xaltocan - odbyła się podczas Podboju Meksyku przez Hiszpanów w 1521 po zdobyciu stolicy Azteków. Hiszpanie dowodzeni przez konkwistadora Hernana Cortesa z sojusznikiem indianami Tlaxcalteków wygrali bitwą z Aztekami. Bitwa toczyła się na późnym latem 1521. Przez zimę Hiszpanie zdołali wzmocnić siły i odbudować morale wojska, a następnie zdobyć Tenochtitlan. Hiszpanie razem z wrogiem Azteków zadali szybki, skuteczny i krwawy dla Azteków atak. Indianie nie mogli się podnieść po tym ataku i skapitulowali.

,Xaltocan bitwa pod

Wikipedysta:Roma 552

[edytuj] Konflikt czadyjsko-sudański

Konflikt Konflikt czadyjsko-sudański
[[Grafika: Żołnierze sudańscy |280px]]
Data	23 grudnia 2005 - 13 marca 2008
Wynik	zwycięstwo Czadu
Przyczyna	Przyczyną wybuchu wojny było, według rządu w Ndżamenie, wspieranie czadyjskich rebeliantów przez rząd Sudanu.
Terytorium	Czad i Sudan
Strony konfliktu Sudan i rebelianci czadyjscy  Czad, ONZ (szczególnie Francja

Konflikt czadyjsko-sudański to wojna Czadu z przeciwko Sudanowi i sprzymierzonymi bojownikami czadyjskimi rozpoczęty 23 grudnia 2005

[edytuj] Przyczyny

23 grudnia 2005 Czad wypowiedział wojnę z Sudanowi. Przyczyną wybuchu wojny było, według rządu w Ndżamenie, wspieranie czadyjskich rebeliantów przez rząd Sudanu.

[edytuj] Konflikt w latach 2006/2007

Rebelianci napadli na przygraniczne, czadyjskie miasto Adre, zabijając około 100 ludzi. Ponadto Czad oskarża sudańską milicję o napadanie na terytorium Czadu, rabowanie i palenie wsi.

[edytuj] Oblężenie Ndżameny

1 lutego 2008 2 tysiące bojowników czadyjskich razem z siłami Sudanu zaopatrzonych głownie w karabiny maszynowe rozpoczęły oblężenie stolicy Czadu. Częściową kontrolę nad afrykańskim miastem przejęli po około 2 godzinnych starciach z siłami Czadu i kontyngentem m.in. Francji. Następnego dnia 2 lutego po dosyć spokojnej nocy po 4 godzinnej bitwie rebelianci wraz z wrogim Sudanem opanowali całą stolicę. Możliwą przyczyną klęski Czadu było słabe przygotowanie do odbioru natarcia i mniejsza ilość biorących udziału żołnierzy z Francji ze względu na odbyty w tym samym dniu (2 lutego) ślubu prezydenta Francji Nicolasa Sarkozy z modelką Carlą Bruni.

[edytuj] Bitwa pod Adre

3 lutego około godziny 12 rozpoczęła się bitwa pod Adre. Uszykowane trzy kolumny rebeliantów po około 1000 ludzi wspieranych przez 500 osobowy tabor Sudanu (razem około 3500 żołnierzy), zaatakowały Czad z siłami Francji (około 2000 żołnierzy). Natarcie rebeliantów odbyło się bez powodzenia dużo bojowników zostało rannych. O godzinie 13 na polu bitwy przybyły trzy sudańskie helikoptery które ostrzeliwały pozycję żołnierzy Czadu ale bez skutku(wypowiedzi kontygentu francuskuskiego) Około godziny 16 bojownicy ostatecznie skapitulowali i wycofali się z Adre. W bitwie zginęło 300 bojowników, 50 Sudańczków (wg. kontyngentu francuskiego). Z kolei śmierć po stronie czadyjskiej poniosło 59 żołnierzy (w tym 4 Francuzów). 4 lutego rebelianci zostali wyparci z Ndżameny.

[edytuj] Przyczyny porażki Sudanu w Czadzie

Przyczyną porażki było nie przygotowanie do wyczerpującej wojny z Czadem. Podczas wypowiedzenia wojny, Sudan był pogrążony w wyniszczającej wojnie domowej w Darfurze. Wojna ta przynosi ogromne ilości ofiar, uchodźców, a także przyczynia się do klęski humanitarnej jak i klęski gospodarki kraju.

[edytuj] Pokój

13 marca 2008 został podpisany po kilku miesięcznych rozmowach pokój w Dakarze, kończący wojnę sudańską-czadyjską. [[Sudan wznowił stosunki dyplomatyczne z Czadem. 11 maja 2008 te stosunki zostały ponownie zerwane przez Sudan

[edytuj] Dynastia Yi

Dynastia Yi objęła rządy w Korei w 1392 i pozostało u władzy do 1910. Pierwsi władcy respektowali doktrynę konfucjańską i wysoko cenili naukę i wiedzę. W Korei technika drukarska, wykorzystująca ruchome czcionki, wynaleziona została w 1234 – na 200 lat przed odkryciem ich w Europie. Nastąpił boom wydawniczy, wydano przede wszystkim publikacje naukowe, szczególnie z dziedziny medycyny, astronomii oraz rolnictwa. Głównym ośrodkiem naukowym była królewska akademia Chipyonjon, założona w 1420.

[edytuj] Chrześcijaństwo w Japonii

Jezuiccy misjonarze

[edytuj] Bitwa pod Szydłowcem

Bitwa pod Szydłowcem wybuchła nocą 23 stycznia 1863. W pierwszej fazie bitwy nastąpił atak kapitan Augusta Jasińskiego i płk Mariana Langiewicza na Szydłowiec w którym przebywały 2 roty pułku piechoty rosyjskiej pod dowództwem majora Rüdigera. Po początkowych 3 udanych natarciach na wojska rosyjskie, po kolejnym powstańcy zostali zmuszeni do odwrotu z miasta po stracie 5 powstańców. Mimo porażki Szydłowiec był jednym z pierwszych miast wyzwolonych przez powstańców styczniowych.

[edytuj] Bibliografia

[1]

Szydłowcem, bitwa pod Szydłowiec

[edytuj] Rudzka Kuźnica

Współrzędne: 50°19'53" N 18°51'01" E50.3313889 18.8502778 (Omega933/brudnopis)

{{{dzielnica}}} część dzielnicy Rudy Śląskiej
Status	część dzielnicy
Położenie	50° 19'53'' N 18° 51'01'' E
Populacja (2008)  - liczba ludności	400
Strefa numeracyjna	0-32
Kod pocztowy	41-700
Tablice rejestracyjne	SL
[[2] Strona internetowa dzielnicy]

Rudzka Kuźnica Rudahammer - to północna część dzielnicy Ruda w Rudzie Śląskiej. Rudzka Kuźnica leży na północ od rzeki Bytomka, granicząc na zachód z Zabrzem i od północy z Bytomiem. W Rudzkiej Kuźnicy znajdują się trzy ulice: ul. Jana III Sobieskiego (w 1683 wojska Sobieskiego maszerowały przez Kuźnicę), ul. Nad Bytomką i część ulicy Piastowskiej. Kuźnica była zamieszkiwana głównie w budynkach dwukondygnacyjnych (tzw. familoki) przez robotników.

[edytuj] Historia dzielnicy

Tereny dzisiejszej Rudzkiej Kuźnicy, stanowiły w XII wieku część Czarnego Lasu Bytomskiego. Pierwsza wzmianka o Kuźnicy pochodzi z 1401. W 1644 kościół biskupicki wprowadził księgi metrykalne, w których rejestrowani byli rudzianie. W roku 1683 przez Kuźnice maszerowały wojska Jana III Sobieskiego, podążając pod Wiedeń. Na mapie Homanna z 1736 roku jest wymieniona osada Kuźnica, zaś na mapie Bytomki z lat 1788- 1789 figuruje jako Ruder Kuznitze. Jednym z pierwszych zakładów przemysłowych była wzmiankowana w 1642 r. kuźnica żelaza, od której pochodzi nazwa obecnej kolonii Kuźnica Rudzka (RUDAHAMMER). W latach 1812-1816 wybudowano tu nowoczesną hutę cynku "Carlshotte" (Karol). Była ona w owym czasie największa na Śląsku i w całej wschodniej Europie. Około 1900 roku, została zbudowana przez hrabiego Ballestrema zbudowano w dolnej części Kuźnicy familoki,po południowej stronie ulicy Jana III Sobieskiego, za nim jeszcze zbudowany został szpital Spółki Brackiej -dawniejszego Knappschaftu. Dla odciążenia szpitali Bytomia i Zabrza zbudowano w latach 1904-1908 w Rudzkiej Kuźnicy na terenie 45 725 m2 przyległym do szosy między Bobrkiem a Biskupicami Szpital Spółki Brackiej (Knappschafts - Lazarett Rudahammer). Na owe czasy Był to jeden z największych i najnowocześniejszych szpitali na Górnym Śląsku. Dla nowego lazaretu w Rudahammmer został w roku 1904 zakupiony grunt o powierzchni 45 725 metrów kwadratowych przy szosie z Bobrka do Borsigwerk (obecne dzielnica Zabrza). W roku 1907 wzniesiono mury otaczające i płoty oraz portiernię jako biuro robót budowlanych. Rozpoczęcie budowy całego zakładu opóźniło się aż do wiosny 1908 roku, z powodu protestu przeciwko osiedlaniu się na podstawie prawa górniczego.Zakład został oddany do użytku w 1910r.Obiekt oddano do użytku w październiku 1910 roku. W okresie I wojny światowej pełnił funkcję niemieckiego szpitala wojskowego. Wskutek rabunkowej gospodarki kopalń, należących do koncernu Godulla, teren na którym stoi szpital, został odebrany. Gmach szpitala i budynki administracyjne zaczęły sie zapadać i szpital należało zlikwidować. W miejscu gdzie kiedyś stał gmach główny szpitala dziś jest boisko do gry w piłkę. W latach 1898-1930 przez ul. Sobieskiego jeździł tramwaj. Do roku 1930 przez Kuźnicę biegła granica polsko-niemiecka (dzisiejsza granica Ruda Śląska-Zabrze), a po jej zniesieni przez Kuźnicę przebiegał ruch tranzytowy. Dla usprawnienia tranzytu po II wojnie światowej wybudowano obwodnicę Kuźnicy.

[edytuj] Park im. Jana III Sobieskiego

Park w Rudzkiej Kuźnicy założony został na początku XX wieku przez hrabiego Ballesterma. W parku była restauracja z salą taneczną. W budynku tym ponadto mieścił się sklep - konsum, który do 1945 roku prowadziła p.Winkler. Zaopatrywała się w nim większa część mieszkańców. Park do lat pięćdziesiątych XX wieku stanowił miejsce rekreakcji - niedzielnego odpoczynku. Urządzano tam bowiem koncerty i inne imprezy. W części przyległej do restauracji ustawione stoły i ławki na betonowych stojakach. Na alejkach i kwietnikach parkowych zawsze panował porządek, gdyż ludzie szanowali dobro pozostające do ich dyspozycji. Dolna część pasku, obsadzona akacjami stwarzała ludziom możliwość odpoczynku na trawie w cieniu drzew. Z upływem lat jednak park był coraz bardziej dewastowany. W południowej części budynku, która została odrestaurowana, urządzono restaurację i salę gier. Kiedyś restauracja, biblioteka(lata 60, 70, początek lat 80 XX wieku) a potem założono w miejscu biblioteki bar pod kasztanami, którego właścicielem był Pańczyk od 2007 roku nie istnieje. Park jest w dużej mierze porośnięty lasem, a w nim pozostało jedynie boisko do piłki nożnej i koszykówki, stół do tenisa i plac zabaw. Charakterystyczny dla Rudzkiej Kuźnicy jest Staw Szkopka, który jest objęty sekcją wędkarską. Niestety Park im. Jana III Sobieskiego nie jest objęty ochroną Urzędu Miejskiego. W latach 70 XX wieku w parku znajdował się amfiteatr.

[edytuj] Komunikacja

Przez Rudzką Kuźnicę przebiegają trzy linie komunikacyjne KZK GOP. Linia autobusowa 39 (od 1 lipca 2007 przejął Nowak Transport), 280 (PKS Gliwice) i Tramwaje Śląskie linia 18 przez ulicę Piastowską. Dla usprawnienia tranzytu po II wojnie światowej wybudowano obwodnicę Kuźnicy.

[edytuj] "Drogi zaufania"

"Drogi Zaufania" - to pilotażowy przygotowany na zlecenie Ministerstwa Transportu przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, skierowany do wszystkich użytkowników ruchu drogowego. Jego celem jest ochrona życia i życia ludzi na drogach. Pierwsze działania w ramach tego programu rozpoczęły się latem 2007, na krajowej ósemce. Na tej drodze są prowadzone prace inżynieryjne, edukacyjne i informacyjne. Od roku 2008 programem zostały objęte osiem innych dróg (od jedynki do dziewiątki). Na rok 2009 planowane jest objęcie programem Drogi Zaufania 88 następnych dróg krajowych. Drogi zaufania to Ósemka - Osiem - Osiemdziesiąt Osiem.

-Drogi w programie-

• Droga krajowa nr 1 - ma 636 km długości i przebiega południkowo z północy na południe Polski. Trasa biegnie bowiem z Gdańska do polsko-czeskiego przejścia granicznego w Cieszynie. Przebiega przez obszar województw: pomorskiego, kujawsko-pomorskiego, łódzkiego i śląskiego. Aż w czterech miejscach przecina Wisłę. Na odcinku Piotrków Trybunalski-Helsinki stanowi fragment tzw. Gierkówki.

Ważniejsze miejscowości leżące na trasie Jedynki: Gdańsk, Tczew, Świecie, Chełmno, Chełmża, Toruń, Włocławek, Łęczyca, Zgierz, Łódź, Rzgów, Piotrków Trybunalski, Radomsko, Częstochowa, Dąbrowa Górnicza, Sosnowiec, Jaworzno, Mysłowice, Pszczyna, Tychy, Czechowice-Dziedzice, Bielsko-Biała i Cieszyn.

Droga krajowa nr 1 jest polską częścią międzynarodowego szlaku komunikacyjnego E75 łączącego Skandynawię z Bałkanami w linii Vardø-Helsinki-Gdańsk-Łódź-Katowice-Bratysława-Budapeszt- Belgrad-Ateny-Sitía