Wikipedia:TÅ‚umaczenie miesiÄ…ca/Nine Inch Nails

Tłumaczenie z języka angielskiego

cs • de • en • es • fr • hu • nl • pt • ro • ru
Ten artykuł jest obecnie tłumaczeniem miesiąca z języka angielskiego. Podstawę stanowi en:Nine Inch Nails
Zobacz obecny kształt artykułu.


Nine Inch Nails (znany również pod skrótem NIN) - amerykański zespół muzyczny grający rock industrialny, założony w 1988 roku przez Trenta Reznora w Cleveland w stanie Ohio. Jako główny producent, wokalista, autor tekstów i instrumentalista, Reznor jest jedynym stałym członkiem zespołu i jest odpowiedzialny za kierowanie nim[1]. Muzyka NIN łączy w sobie wiele gatunków muzycznych, zachowując jednocześnie charakterystyczne brzmienie dzięki użyciu instrumentów elektronicznych i odpowiedniemu przetworzeniu. Po nagraniu nowego albumu, Reznor zazwyczaj zbiera grupę muzyków, którzy będzą z nim występować podczas koncertów. Nine Inch Nails występujące na żywo niekiedy jest traktowane jako zupełnie oddzielny byt[2][3]. Na scenie często pojawiają się spektakularne efekty wizualne, które współgrają z dźwiękiem. W kulminacyjnym momencie muzycy zazwyczaj niszczą swoje instrumenty[4].

Fani muzyki alternatywnej ciepło przyjęli pierwsze nagrania Nine Inch Nails. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku zespół nagrał kilka ważnych albumów, które zdobyły popularność na całym świecie. Wiele utworów stało się hitami radiowymi[5], dwa nagrania zostały nagrodzone nagrodą Grammy, zespół sprzedał ponad 20 milionów płyt na całym świecie[6], a w samych Stanach Zjednoczonych aż 10,5 mln[7]. W 2004 roku magazyn Rolling Stone zamieścił Nine Inch Nails na 94. miejscu listy 100 największych artystów rockowych wszech czasów[8].Pomimo uznania zespół często wdawał się w wojny z ludźmi reprezentującymi komercyjną stronę przemysłu muzycznego, a w 2007 roku Trent Reznor ogłosił, że od tej pory Nine Inch Nails będzie niezależne od jakiejkolwiek wytwórni płytowej[9].

W przeszłości NIN wydawało swoje kolejne albumy w dużych odstępach czasowych. Luki te wypełniały płyty z remiksami lub nagraniami koncertowymi. Reznor tłumaczy te przestoje problemami osobistymi. Dlatego też pisane przez niego piosenki często dotykają jego mrocznej strony[10]. Najnowszy album, Year Zero, jest wyjątkiem w introspektywnej twórczości Reznora, a płyta ukazała się już po dwóch latach od premiery poprzedniczki.

Spis treści

[edytuj] Historia

[edytuj] Wczesne lata

Logo zaprojektowane przez Trenta Reznora i Gary'ego Talpasa
Logo zaprojektowane przez Trenta Reznora i Gary'ego Talpasa

W roku 1987 Reznor grał na keyboardzie w również pochodzącej z Cleveland grupie Exotic Birds, którą kierował John Malm Jr. Reznor i Malm szybko zostali przyjaciółmi i kiedy pierwszy opuścił zespół, aby pracować na własny rachunek, drugi został jego nieformalnym menadżerem. Reznor był wtedy zatrudniony jako konserwator i woźny w studiu nagraniowym Right Track Studios[1]. Pewnego dnia poprosił właściciela, Barta Kostera, o pozwolenie na nagranie kilku utworów demo, gdy studio będzie nieużywane. Ten zgodził się, stwierdzając, że "minimalne zużycie urządzeń to dla niego żaden koszt"[11].

Nagrywając te utwory, Reznor nie był w stanie znaleźć zespołu, który zagrałby jego kompozycje dokładnie tak, jak to sobie wyobrażał. Skutkiem tego, zainspirowany dokonaniami Prince'a, nagrał wszystkie piosenki sam, grając na każdym instrumencie, oprócz perkusji[12]. W rolę multiinstrumentalisty lider NIN wcielał się przy okazji tworzenia każdej kolejnej płyty, czasami tylko korzystał z pomocy innych muzyków i asystentów.

W 1988, po pierwszych występach na żywo jako support zespołu Skinny Puppy, Trent Reznor postanowił wydać jeden, 12-calowy singel dla jakiejś małej europejskiej wytwórni.[13]. Kilka z nich odpowiedziało pozytywnie na przesłany materiał demo. Nine Inch Nails zdecydowało się podpisać kontrakt z TVT Records[1]. Później, w roku 1994, dziewięć utworów ze wspomnianego dema znalazło się na nieoficjalnym wydawnictwie Purest Feeling, a część, z drobnymi zmianami, ukazała się na pierwszym studyjnym albumie grupy, Pretty Hate Machine.

Reznor powiedział w 1994 roku, że wymyślił nazwę "Nine Inch Nails", ponieważ "łatwo się ją skraca", a nie z powodu "jakiegokolwiek znaczenia dosłownego"[14]. Popularne są również tezy, że muzyk chciał w ten sposób nawiązać do ukrzyżowania Chrystusa, który rzekomo został przybity do krzyża dziewięciocalowymi gwoźdźmi[15] lub że jest to nawiązanie dziewięciocalowych paznokci Freddy'ego Kruegera[16]. Logo Nine Inch Nails zostało zaprojektowane przez Trenta Reznora i Gary'ego Talpasa. Składają się na nie litery "NIN" umieszczone w ramce, z tym, że druga litera "N" jest lustrzanym obiciem pierwszej. Było ono zainspirowane typografią Tibora Kalmana z okładki albumu Remain in It zespołu Talking Heads[17]. Logo po raz pierwszy pojawiło się na debiutanckim wydawnictwie grupy, Down in It. Pochodzący z Cleveland Talpas projektował grafiki dla NIN aż do 1997 roku.[18].

[edytuj] Pretty Hate Machine

Zobacz więcej w osobnym artykule: Pretty Hate Machine.
Reznor podczas festiwalu Lollapalooza, 1991.
Reznor podczas festiwalu Lollapalooza, 1991.

Napisany, zaaranżowany i wykonany przez Trenta Reznora, pierwszy album NIN Pretty Hate Machine zadebiutował w 1989 roku. It marked Reznor's first collaboration with Adrian Sherwood (who produced the lead single "Down in It" in London, England without having met Reznor face-to-face)[19] and Mark "Flood" Ellis. Flood's production would appear on each major Nine Inch Nails release until 1994, and Sherwood has done remixes for the band as recently as 2000. Reznor and his co-producers expanded upon the Purest Feeling demos, and added future singles "Head Like a Hole" and "Sin". Rolling Stone's Michael Azerrad described the album as "industrial-strength noise over a pop framework" and "harrowing but catchy music";[20] Reznor proclaimed this combination "a sincere statement" of "what was in [his] head at the time".[21] After spending 113 weeks on the Billboard 200,[22] Pretty Hate Machine became one of the first independently released records to attain platinum certification.[23] MTV aired videos for "Down in It" and "Head Like a Hole", but an explicit video for "Sin" was only released on the 1997 home video Closure.

In 1990, NIN toured North America as an opening act for alternative rock artists such as Peter Murphy and The Jesus and Mary Chain.[23] At some point, Reznor would begin smashing his equipment while on stage; Rockbeat interviewer Mike Gitter attributed NIN's early success in front of rock oriented audiences to this aggressive attitude.[24] Nine Inch Nails then embarked on a world tour that continued through the first Lollapalooza festival in 1991, where the band "stole the show" from headliners Jane's Addiction despite numerous equipment problems.[25] After a disastrous European reception opening for Guns N' Roses, NIN returned to America amid pressure from TVT to produce a more commercial follow-up to Pretty Hate Machine. In response, Reznor secretly began recording under various pseudonyms to avoid record company interference.[26]

[edytuj] Broken

Zobacz więcej w osobnym artykule: Broken (Nine Inch Nails EP).
Grafika:Happiness in Slavery video.jpg
Bob Flanagan being tortured in the music video for "Happiness in Slavery"

In his liner notes, Trent Reznor credits the 1991 Nine Inch Nails touring band as an influence on the 1992 Broken EP's six songs and two bonus tracks. Reznor characterized the EP as a guitar-based "blast of destruction", which was intentionally "a lot harder[...] than Pretty Hate Machine".[27] Songs from Broken have garnered NIN their only two Grammy Awards: a performance of the EP's first single "Happiness in Slavery" from Woodstock '94,[28] and the second single "Wish".[28]

Peter "Sleazy" Christopherson of the bands Coil and Throbbing Gristle directed a performance video for "Wish",[29] but the EP's most infamous video accompanied "Happiness in Slavery". The video was almost universally banned for its graphic depiction of performance artist Bob Flanagan disrobing in front of the camera and lying on a machine that pleasures, tortures, then kills him.[30] A third video for "Pinion", partially incorporated into MTV's Alternative Nation opening sequence, showed a toilet that apparently flushes into the mouth of an individual in bondage.[31] Reznor and Christopherson compiled these three clips along with footage for "Help Me I Am In Hell" and "Gave Up" into a longform music video also called Broken. It depicts the murder of a young man who is kidnapped and tortured while forced to watch the videos. This footage was never officially released, but instead appeared covertly among tape trading circles.[30]

A separate performance video for "Gave Up" featuring Richard Patrick and Marilyn Manson was filmed at 10050 Cielo Drive (then renamed "Le Pig studios" by Reznor), site of the Tate murders;[23] a live recording of "Wish" was also filmed, and both videos appeared on the Closure compilation in 1997.[32] Broken was followed by the remix EP Fixed in late 1992. Rather than tour in support of the new material, Reznor began living and recording full-time at Le Pig, working on a follow-up free of restrictions from his record label. The Downward Spiral was the result of this creative environment.

[edytuj] The Downward Spiral

Zobacz więcej w osobnym artykule: The Downward Spiral.
Grafika:Closer Monkey.jpg
An image from the music video for "Closer"

Nine Inch Nails' second full-length album, The Downward Spiral, entered the Billboard 200 in 1994 at number two,[33] and it remains the highest-selling NIN release in the United States.[34] Influenced by late-1970s rock albums Low and The Wall, The Downward Spiral features a wide range of textures and moods to illustrate the mental progress of a central character.[35] In his last work with the band to date, Flood once again co-produced several tracks; his longtime collaborator Alan Moulder mixed most of The Downward Spiral and took on more extensive production duties for subsequent NIN releases.

The album spawned two singles: "March of the Pigs" and "Closer"; "Hurt" and "Piggy" were issued to radio without a commercial single release. The music video for "Closer", directed by Mark Romanek, received frequent rotation on MTV after the network made edits to it.[36] A radio edit that partially mutes the song's explicit lyrics also received extensive airtime.[37] "Hurt" enjoyed renewed success when it was covered by Johnny Cash in 2002, and Reznor has stated that hearing Cash's cover revitalized his interest in writing music.[38] The Closure video documented highlights from NIN's Self Destruct tour, including full live videos of "Eraser", "Hurt" and a one-take "March of the Pigs" clip made for MTV.

Critical response to The Downward Spiral has generally been favorable: in 2005 the album was ranked 25th in Spin's list of the "100 Greatest Albums, 1985–2005",[39] and in 2003 Rolling Stone ranked the album number 200 on their "500 greatest albums of all time" list.[40] After The Downward Spiral, Reznor produced a remix album entitled Further Down the Spiral, the only non-major NIN release to be certified gold in the United States.[34] It featured contributions from electronic musician Aphex Twin, producer Rick Rubin, and former Jane's Addiction guitarist Dave Navarro. Two versions of Further Down the Spiral were released in 1995, both featuring exclusive content. A tenth anniversary deluxe reissue of The Downward Spiral was released in 2004.[41]

The Self Destruct tour in support of the album reached its widest mainstream audience with a mud-drenched performance at Woodstock '94 that was broadcast on Pay-Per-View and seen in as many as 24 million homes.[42] Nine Inch Nails received considerable mainstream success thereafter, performing with significantly higher production values and adding theatrical visual elements to the live show.[43] Around this time, Reznor's studio perfectionism,[44] struggles with addiction, and bouts of writer's block prolonged the production of a follow-up record.[45]

[edytuj] The Fragile

Zobacz więcej w osobnym artykule: The Fragile.

Five years elapsed between The Downward Spiral and NIN's next major album, The Fragile, which arrived as a double CD in September 1999.[46] On the heels of NIN's previous successes, media anticipation surrounded The Fragile more than a year before its arrival,[47] when it was already described as "oft-delayed".[48] When the album was finally released, it debuted at number one on the Billboard 200, selling 228,000 copies in one week and receiving favorable reviews.[46] Spin hailed The Fragile as the "album of the year", and several songs from it were regular features on alternative rock radio stations.[49] However, the album slipped out of the Billboard Top 10 only a week after its release, and Reznor was forced to pay for the subsequent North American tour out of his own pocket.[46]

According to Reznor, The Fragile was conceived by making "songwriting and arranging and production and sound design [...] the same thing. A song would start with a drum loop or a visual and eventually a song would emerge out of it and that was the song."[50] Canadian rock producer Bob Ezrin was consulted on the album's track listing; the liner notes state that he "provided final continuity and flow."

Before the album's release, the song "Starfuckers, Inc." provoked media speculation about whom Reznor had intended its acerbic lyrics to satirize.[51] Cinesexuality critic Patricia MacCormack interprets the song as a "scathing attack on the alternative music scene", particularly Reznor's former friend and protégé Marilyn Manson.[52] The two artists put aside their differences when Manson co-directed and appeared in the song's music video, retitled "Starsuckers, Inc." and performed on stage with NIN at Madison Square Garden in 2000. Nine Inch Nails released three commercial singles from the album in different territories: "The Day the World Went Away" in North America; "We're in This Together" in the EU and Japan (on three separate discs); and an EP with "Into the Void" as its lead track in Australia. MTV aired videos for the latter two tracks, as well as "Starsuckers, Inc."

Reznor followed The Fragile with another remix album, Things Falling Apart, released after the 2000 Fragility tour, which itself was recorded and released on CD, DVD, and VHS in 2002 as And All that Could Have Been. A deluxe edition of the live CD came with the companion disc Still, featuring stripped-down re-interpretations of songs from the band's entire career along with several new pieces of music.

[edytuj] With Teeth

Zobacz więcej w osobnym artykule: With Teeth.
Live performance during the Live:With Teeth tour in 2006
Live performance during the Live:With Teeth tour in 2006

Nine Inch Nails' fourth full-length album, With Teeth, was released in 2005, though it was leaked prior to its official release date. The album was written and recorded following Reznor's battle with alcoholism and substance abuse.[53] Rolling Stone's Rob Sheffield described the album as "vintage Nine Inch Nails",[54] while Robert Christgau criticized the album as "shtick".[55] Like The Fragile, With Teeth debuted on top of the Billboard 200.[37] The album's package art lacks typical liner notes; it simply lists the names of songs and co-producers, and the URL for an online PDF poster with lyrics and full credits.[56] The entire album was made available in streaming audio on the band's official MySpace page in advance of its release date.[57]

A promotional video for the song "The Hand That Feeds" premiered on NIN's website in March 2005, rather than the traditional music channels, and Trent Reznor released the source files for "The Hand that Feeds" in GarageBand format a month later, allowing fans to remix the song.[58] This release spawned an unofficial remix contest, in which over 500 fan remixes were submitted.[59] Reznor also released the source files for the album's second single "Only" in a wider range of formats, including Pro Tools and ACID Pro; fans were also invited to access the band's official MySpace page to upload remixes, vote for favorites, and comment about them in a blog.[60] David Fincher directed a video for "Only" using primarily computer-generated imagery. The third single, "Every Day Is Exactly the Same", was released in April 2006 along with an EP of With Teeth remixes, but a planned music video was reportedly scrapped in the post-production stage.[61] The song topped Billboard's 2006 year-end Hot Dance Singles Sales and Hot Digital Songs charts.[62]

Nine Inch Nails launched a North American arena tour in autumn 2005, supported by Queens of the Stone Age and Autolux.[63] Another opening act on this tour, hip-hop artist Saul Williams, performed on stage with Nine Inch Nails at the Voodoo Music Experience festival during a headlining appearance in hurricane-stricken New Orleans, Reznor's former home.[64] To conclude the With Teeth era of the band, NIN completed a tour of North American amphitheaters in the summer of 2006, joined by Bauhaus, TV on the Radio, and Peaches.[23] In late 2006, the official NIN website announced that a tour documentary entitled Beside You in Time would be released in three formats: DVD, HD DVD and Blu-ray Disc.[65] After taking a break to complete work on a follow-up album, NIN embarked on a world tour in 2007. Trent Reznor personally invited Ladytron to open for the band in Europe.[66]

[edytuj] Year Zero

Zobacz więcej w osobnym artykule: Year Zero.
Grafika:AIR flier.jpg
An Art is Resistance flier from the Year Zero alternate reality game

Nine Inch Nails' latest studio album, Year Zero, was released only two years after With Teeth. With its lyrics written from the perspective of multiple fictitious characters, Reznor described Year Zero as a concept album criticizing the United States government's current policies and how they will impact the world 15 years in the future.[67] Critical response to the album was generally favorable, with an average rating of 76% on MetaCritic. Robert Christgau described Year Zero as Reznor's "most songful album."[68]

An alternate reality game emerged parallel to the Year Zero concept, expanding upon its storyline. Clues hidden on tour merchandise initially led fans to discover a network of fictitious, in-game websites that describe an "Orwellian picture of the United States circa the year 2022".[69] Before Year Zero's release, unheard songs from the album were reportedly found on USB drives hidden at NIN concert venues in Europe.[70] Fan participation in the alternate reality game caught the attention of media outlets such as USA Today and Billboard, who have cited fan-site The NIN Hotline, forum Echoing the Sound, fan club The Spiral, and NinWiki as sources for new discoveries.[71][72]

The album's first single, "Survivalism", and other tracks from Year Zero were released as multitrack audio files for fans to remix.[73] A posting on the official NIN website announced the official Year Zero Remixed compilation,[74] which is Nine Inch Nails' final new release on a major record label as of November 20, 2007.[75] The remix album was accompanied by an interactive remix site with multi-track downloads and the ability to post remixes,[76] after legal issues delayed its debut.

Reznor is currently at work on new material.[77] Reznor also recently posted a comment on the official website stating that he was 'working on secret stuff' that he would share with the community 'soon'. He has recently narrowed 'soon' down to a period of 2 weeks as of 16th February 2008.

[edytuj] Wpływ

Nine Inch Nails wpłynęło na wielu młodszych artystów. Według Reznora, rozciągają się oni od "ogólnych imitacji", zachęconych wczesnym sukcesem NIN, do młodych zespołów, w których brzmieniu w sposób "bardziej prawdziwy, nieudawany" odbija się echem styl Nine Inch Nails[78]. Po ukazaniu się albumu The Downward Spiral, artyści głównego nurtu zaczęli dostrzegać znaczenie zespołu. David Bowie porównał wpływ NIN na muzykę do tego, co uczynił zespół The Velvet Underground[8]. W 1997 roku Trent Reznor znalazł się na liście najbardziej wpływowych ludzi Ameryki magazynu Time, magazyn Spin opisał go jako "najbardziej istotnego muzyka"[79]. RIAA podaje, że zespół sprzedał 10,5 mln albumów w USA[7], co stanowi ponad połowę liczby sprzedanych płyt na całym świecie[6]. Bob Erzin, producent takich artystów jak Pink Floyd, Kiss, Alice Cooper czy Peter Gabriel, opisał w 2007 roku Reznora jako "prawdziwego wizjonera" i postawił go młodym muzykom jako wzór bezkompromisowości w kwestiach artystycznych[80]. W tym samym roku zespół niespodziewanie pojawił się na rozdaniu nagród magazynu Kerrang! w Londynie, aby odebrać nagrodę Kerrang! Icon za nieustający wpływ zespołu na muzykę rockową[81].

[edytuj] Charakterystyka muzyczna

Nine Inch Nails na żywo w czasie trasy kocertowej w 2005 roku
Nine Inch Nails na żywo w czasie trasy kocertowej w 2005 roku

Steve Huey z All Music Guide twierdzi, że Nine Inch Nails to najpopularniejszy zespół grający industrial w historii muzyki i jest w głównej mierze odpowiedzialny za rozpowszechnienie się tego gatunku muzycznego wśród masowej publiczności[1]. Reznor nigdy nie określał swojej muzyki jako industrial, ale przyznaje, że czerpał inspirację z dokonań wczesnych zespołów industrialowych, takich jak Throbbing Gristle i Test Dept[14]. Pomimo różnic między tymi grupami i Nine Inch Nails, dziennikarze muzyczni bardzo często używali terminu "industrial", aby opisać muzykę NIN. Tak naprawdę, twórczość Reznora bardzo trudno jest sklasyfikować. Sam artysta w wywiadzie dla magazynu Spin powiedział, że na "Down in It" są znaczące wpływy wczesnego stylu zespołu Skinny Puppy, ale w tym samym wywiadzie określił inne piosenki z albumu Pretty Hate Machine jako synth pop[82]. W swojej recenzji płyty The Fragile, krytyk Steve Cooper pisze, że album zestawia ze sobą wiele, bardzo różnych gatunków, np. solo piano w "The Frail" i drum and bass w "Starfuckers, Inc."[83].

W zbiorze technik używanych przez Nine Inch Nails znajdziemy m.in. zmiany w dynamice utworu, np. w piosenkach "Wish" i "The Day the World Went Away" ciche fragmenty momentalnie przechodzą w bardzo głośne, aby nagle się skończyć. Śpiew Reznora powiela ten wzorzec, często przechodząc od szeptu do krzyku i odwrotnie. Zespół czasami korzysta ze skomplikowanych sygnatur czasowych, jak np. w "The Collector" z albumu With Teeth[84] i w "March of the Pigs", niezwykle popularnym na koncertach[85]. Reznor wykorzystuje szum i wiele zniekształconych dźwięków, często łączy ze sobą dysonans z chromatyczną melodią i/lub harmonią. Wszystkie te techniki zostały wykorzystane w słynnym utworze "Hurt", gdzie występuje wysoce dysonansowy tryton grany na gitarze w czasie zwrotek[86]. "Closer" kończy się natomiast motywem chromatycznego pianina, ta sama melodia jest zapętlona w piosence tytułowej z albumu The Downward Spiral[84]. Na The Fragile Reznor powraca do techniki powtarzania w różnych utworach tego samego motywu muzycznego. Jest on wtedy grany na innym instrumencie, albo w innym tempie[87].

[edytuj] Członkowie

Zobacz więcej w osobnym artykule: Nine Inch Nails live performances.

Nine Inch Nails jako grupa grająca na żywo jest rozumiana jako grupa różniąca się w składzie od tej nagrywającej w studio.[88][89] Okazjonalnie, byli członkowie grupy są zapraszani do udziału w tym procesie, jednak skład grupy, jeśli nie jest bezpośrednio związany z nagrywanym materiałem, zmienia się drastycznie pomiędzy większymi trasami koncertowymi. Oprócz Trenta Reznora, który pozostał głównym wokalistą i gitarzystą, nic związanego z występami na żywo pozostało takie samo od zainicjowania grupy. Reznor cited the long gestation period between studio albums as part of the reason for these frequent personnel changes.[90] Beginning in late 2005, the live band featured Aaron North on guitar, Jeordie White on bass guitar, Alessandro Cortini on keyboards, and Josh Freese on drums, though all occasionally performed with different instruments.[91] This lineup toured Europe, Asia, Australia, and America through 2007.[92] Trent Reznor reported that he would disband the "rock band configuration" of his touring lineup after their concert in Honolulu, Hawaii on September 18, 2007, and would explore other means to perform Nine Inch Nails material on subsequent tours.[93]

[edytuj] Stosunek do przemysłu muzycznego

Trent Reznor is an outspoken critic of the music industry, particularly corporate influence on his artistic freedom. As a result, Nine Inch Nails has clashed with several corporations, culminating in a decision to proceed as a free agent without any recording label contracts.

  • In the early 1990s, Nine Inch Nails was involved in a much-publicized feud with TVT Records, the first record label to sign the band. Reznor objected to the label's attempted interference with his intellectual property.[27] Ultimately, they entered into a joint venture with Interscope Records in which Reznor forfeited a portion of his publishing rights to TVT Music in exchange for the freedom of having his own Nothing Records imprint.[25] In 2005, Reznor sued his former friend and manager John Malm, co-founder of Nothing, for fraud, breach of contract and fiduciary duty, and other claims.[94] Their relationship was formally severed in a New York courtroom, with damages awarded to Reznor in excess of three million US dollars.[95]
  • At the behest of Prudential Securities bankruptcy proceedings, TVT put the rights to Reznor's recordings for the label on auction in 2005. This offer included the whole TVT catalog, including Pretty Hate Machine and a percentage of royalties from Reznor's song publishing company, Leaving Hope Music/TVT Music. Rykodisc, who did not win the auction but were able to license the rights from Prudential, re-issued the out-of-print Pretty Hate Machine CD on November 22, 2005.[96] Ryko also reissued the "Head Like a Hole" CD and a vinyl edition of Pretty Hate Machine on January 31, 2006. They considered releasing a deluxe edition, just as Interscope had done for The Downward Spiral; however, Reznor declined to produce it for them without payment.[97]
  • Nine Inch Nails were scheduled to perform at the 2005 MTV Movie Awards, but dropped themselves from the show due to a disagreement with the network over the use of an unaltered image of George W. Bush as a backdrop to the band's performance of "The Hand that Feeds". Soon afterwards, Reznor wrote on the official NIN website: "apparently, the image of our president is as offensive to MTV as it is to me".[95] MTV replied that they respected Reznor's point of view, but were "uncomfortable" with the performance being "built around partisan political statements". A performance by the Foo Fighters replaced NIN's time slot on the show.[98]
  • In 2006, after being alerted by a fan website, Reznor issued a cease and desist to Fox News for using three songs from The Fragile on air without permission. The songs "La Mer", "The Great Below", and "The Mark Has Been Made" appeared in an episode of War Stories with Oliver North detailing the battle of Iwo Jima.[99] A post appeared on Reznor's blog, which read: "Thanks for the Fox News heads-up. A cease and desist has been issued. FUCK Fox Fucking News."[100][101]
  • As part of the alternate reality game which accompanied the release of Year Zero, three tracks from the album were intentionally "leaked" prior to their official release at a number of NIN concerts on USB flash drives.[70] The high-quality audio files quickly circulated the internet, and owners of websites hosting the files soon received cease and desist orders from the Recording Industry Association of America, despite the fact that the viral campaign, and the use of USB drives, was sanctioned by Nine Inch Nails' record label.[102] The source that broke the story was quoted as saying "These fucking idiots are going after a campaign that the label signed off on."[102]

[edytuj] Konflikt z Universal Music Group

In May 2007, Reznor made a post on the official Nine Inch Nails website condemning Universal Music Group (parent company of Nine Inch Nails's record label, Interscope Records) for their pricing and distribution plans for Year Zero.[103] He criticized the company's retail pricing of Year Zero in Australia as "ABSURD",Szablon:Sic concluding that "as a reward for being a 'true fan' you get ripped off". Reznor went on to say that as "the climate grows more and more desperate for record labels, their answer to their mostly self-inflicted wounds seems to be to screw the consumer over even more."[104] Reznor's post, specifically his criticism of the recording industry at large, elicited considerable media attention.[105]

In September 2007, Reznor continued his attack on UMG at a concert in Australia, urging fans there to "steal" his music online instead of purchasing it legally.[106] Reznor went on to encourage the crowd to "steal and steal and steal some more and give it to all your friends and keep on stealin'."[107]

Reznor announced on October 8, 2007 that Nine Inch Nails had fulfilled its contractual commitments to Interscope Records and was now free to proceed as a "totally free agent, free of any recording contract with any label".[108] Reznor also speculated that he would release the next NIN album online in a similar fashion to The Inevitable Rise and Liberation of NiggyTardust!, which he produced.[109]

Via another post on the official NIN website, Reznor again openly criticized Universal Music Group for preventing him from launching an official interactive fan remix website, http://remix.nin.com. Universal declined to host the site just days before its scheduled launch, citing the potential "accusation", in Reznor's words, "that they are sponsoring the same technical violation of copyright they are suing [other media companies] for."[110] Reznor wrote in response that he was "challenged at the last second to find a way of bringing this idea to life without getting splashed by the urine as these media companies piss all over each other's feet".[111] Despite these challenges, the remix website was launched on November 27, 2007.

[edytuj] Dyskografia

Zobacz więcej w osobnym artykule: Dyskografia Nine Inch Nails.

Nine Inch Nails wyprodukowało pięć albumów studyjnych:

Wydany w 1992 roku EP Broken czasami jest uważany za album studyjny, jako że zawiera nowy materiał.

Oprócz wymienionych, ukazało się również kilkanaście innych wydawnictw, takich jak albumy z remiksami, single z rozbudowanymi b-side'ami i dokumentacje tras koncertowych. Większość z nich jest oznaczona tak zwanymi numerami Halo, które składają się na chronologiczny system numerowania oficjalnych nagrań zespołu.

Nine Inch Nails nagrało również pięć piosenek, które ukazały się tylko na ścieżkach dźwiękowych filmów: cover utworu "Dead Souls" zespołu Joy Division do filmu Kruk, piosenka "Burn" i nowa wersja "Something I Can Never Have" do Urodzonych morderców, "The Perfect Drug" do Zagubionej autostrady i Deep do Lara Croft: Tomb Raider[112]. Inna muzyka filmowa, jak np. "You Know What You Are?" ze ścieżki dźwiękowej autorstwa Clinta Mansella do filmu Doom, to remiksy nagrań zespołu w wykonaniu innych artystów[113]. Reznor sam zremiksował pokaźną liczbę utworów innych wykonawców, ale tylko kilka z nich jest zaliczanych do dorobku NIN.

Zespół stworzył również muzykę do słynnej gry komputerowej Quake[114] i pomógł w nagrywaniu efektów dźwiękowych, dzięki czemu logo NIN pojawia się w grze na pudełkach z amunicją[115].

[edytuj] NadchodzÄ…ce wydawnictwa

Reznor wyraził chęć wydania nowych wersji albumów Pretty Hate Machine, Broken/Fixed i The Fragile w związku z dziesiątym, jubileuszowym wydaniem The Downward Spiral[116]. Specjalne dwu płytowe wydanie DVD Closure zostało dostarczone do Interscope Records w 2004 roku, ale jego wydanie zostało opóźnione[117]. Jednakże oba dyski ukazały się w sieci BitTorrent w grudniu 2006[118].

[edytuj] Nagrody

[edytuj] Certyfikaty RIAA

Następujące statystyki zostały stworzone na podstawie internetowej bazy danych RIAA[119].

[edytuj] Nagrody Grammy

Nine Inch Nails było nominowane do nagrody Grammy osiem razy i wygrało dwa razy. Zwycięskie nominacje zostały poniżej wyróżnione pogrubieniem.

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Huey, Steve: Nine Inch Nails (en). All Music Guide. [dostęp 21 lutego 2008].
  2. ↑ Branwyn, Gareth: Industrial Introspection (en). Mondo 2000. [dostęp 21 lutego 2008].
  3. ↑ Wigney, Allan: NIN keyboardist having a blast (en). Ottawa Sun. [dostęp 21 lutego 2008].
  4. ↑ Reimink, Troy, "Changes in songs, lineup keep Nails sharp", Grand Rapids Press, 5 marca 2007 (en).
  5. ↑ Artist Chart History - Nine Inch Nails (en). Billboard. [dostęp 21 lutego 2008].
  6. ↑ 6,0 6,1 Amter, Charlie: Reznor Bares Teeth in Court (en). Yahoo! Music. [dostęp 21 lutego 2008].
  7. ↑ 7,0 7,1 Best Sellers: Gold & Platinum Top Artists (en). Recording Industry Association of America. [dostęp 21 lutego 2008].
  8. ↑ 8,0 8,1 Bowie, David: Nine Inch Nails (en). Rolling Stone, 21 kwietnia 2005. [dostęp 21 lutego 2008].
  9. ↑ Cohen, Jonathan: Nine Inch Nails Celebrates Free Agent Status (en). Billboard.com. [dostęp 21 lutego 2008].
  10. ↑ Roberts, Jo: Hammer time over (en). Sydney Morning Herald. [dostęp 21 lutego 2008].
  11. ↑ Dougherty, Steve, "The music of rage", People, 6 lutego 1995, ss. 105-107 (en).
  12. ↑ Fine, Jason, "The Truth About Trent", Option, lipiec 1994 (en).
  13. ↑ "Getting Down in It", Alternative Press, marzec 1990 (en).
  14. ↑ 14,0 14,1 "Talking about Nothing with Trent Reznor", Axcess, 1994 (en).
  15. ↑ Greg Rule: Electro Shock!: Groundbreakers of Synth Music. Backbeat Books, 1999. ISBN 0-8793-0582-7.  (en)
  16. ↑ Klosterman, Chuck: Arriving late to the Nine Inch Nails party (en). Spin, marzec 1992. [dostęp 22 lutego 2008].
  17. ↑ Reznor, Trent: Response from Trent (en). nin.com, 21 lipca 2004. [dostęp 22 października 2006].
  18. ↑ Trent Reznor: area co-conspirators (en). Cleveland.com, 21 lipca 2004. [dostęp 22 lutego 2008].
  19. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Bład w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie AP90
  20. ↑ Szablon:Cite journal
  21. ↑ Szablon:Cite journal
  22. ↑ The Billboard 200 - Pretty Hate Machine. Billboard. [dostęp 2007-10-08].
  23. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Bład w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie AMG
  24. ↑ Szablon:Cite journal
  25. ↑ 25,0 25,1 Szablon:Cite book
  26. ↑ Szablon:Cite journal
  27. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Bład w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Shock
  28. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Bład w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie AwardsDatabase
  29. ↑ Wish. Painful Convictions, 2007. [dostęp 2007-08-07].
  30. ↑ 30,0 30,1 Szablon:Cite journal
  31. ↑ Pinion. Painful Convictions, 2007. [dostęp 2007-08-07].
  32. ↑ Gave Up. Painful Convictions, 2007. [dostęp 2007-08-07].
  33. ↑ Trent Reznor: Timeline. Cleveland.com. [dostęp 2006-12-18].
  34. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Bład w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie RIAA.com
  35. ↑ Szablon:Cite journal
  36. ↑ Nine Inch Nails: Closure (VHS). DeepFocus.com. [dostęp 2007-08-26].
  37. ↑ 37,0 37,1 Artist Chart History - Nine Inch Nails. Billboard. [dostęp 2006-12-18].
  38. ↑ Szablon:Cite book
  39. ↑ Szablon:Cite journal
  40. ↑ The RS 500 Greatest Albums of All Time. Rolling Stone, 2003-11-18. [dostęp 2007-08-26].
  41. ↑ DualDisc format takes off. Rolling Stone.com, 2005-03-25. [dostęp 2007-08-26].
  42. ↑ Szablon:Cite journal
  43. ↑ Szablon:Cite journal
  44. ↑ Szablon:Cite journal
  45. ↑ Szablon:Cite journal
  46. ↑ 46,0 46,1 46,2 Szablon:Cite journal
  47. ↑ Szablon:Cite news
  48. ↑ Szablon:Cite journal.
  49. ↑ Szablon:Cite news
  50. ↑ Moss, Corey: The upward spiral. MTV, May 2005. [dostęp 2006-12-18].
  51. ↑ Szablon:Cite news.
  52. ↑ All the fun of the (not so) fair. PopMatters. [dostęp 2007-08-26].
  53. ↑ Roberts, Jo: Hammer time over. Sydney Morning Herald, 2005-08-05. [dostęp 2006-11-28].
  54. ↑ Nine Inch Nails - With Teeth. Rolling Stone, 2005-05-05. [dostęp 2007-08-26].
  55. ↑ Nine Inch Nails. [dostęp 2006-08-25].
  56. ↑ With Teeth: Online Content. Nine Inch Nails. [dostęp 2006-12-24].
  57. ↑ Smaller bands: web propels music sales. NPR, 2005-05-01. [dostęp 2006-10-22].
  58. ↑