W innych językach

Spółgłoska zwarto-otwarta

Spółgłoski zwarto-otwarte powstają, gdy w czasie artykulacji dochodzi do zwarcie i równocześnie otwarcia innego kanału (ustnego lub nosowego), którym uchodzi powietrze lub zwarcia i otwarcia następują szybko po sobie.

Spis treści

[edytuj] Artykulacja

Można wyróżnić zasadniczo trzy typy artykulacji zwarto-otwartej:

  • artykulacja nosowa - w jamie ustnej dochodzi o zwarcia, ale podniebienie miękkie jest opuszczone i powietrze może uchodzić przez jamę nosową
  • artykulacja drżąca - polegająca na serii szybkich zwarć i rozwarć w jamie ustnej
  • artykulacja boczna - dochodzi o częściowego zwarcia jamie ustnej, ale powietrze może wydostawać równocześnie innym torem ustnym.

Dwie ostatnie artykulacje określamy jako płynne.

Spółgłoski zwarto-otwarte są zwykle dźwięczne i w wielu językach mogą być elementem sylabotwórczym. Cechy te zbliżają spółgłoski do samogłosek.

[edytuj] Przykłady

W międzynarodowym alfabecie fonetycznym IPA wymienione są m.in. następujące głoski zwarto-otwarte:

[edytuj] Przykłady w języku polskim

W języku polskim występują następujące spółgłoski zwarto-otwarte:

[edytuj] Terminologia

Spółgłoski zwarto-otwarte to inaczej spółgłoski sonorne lub półspółgłoski. Spółgłoski zwarto-otwarte tworzą razem ze spółgłoskami półotwartymi klasę sonantów (rzadziej stosowana nazwa sonorantów). Określenie spółgłoski półotwarte używane też jest zamiennie z terminem spółgłoski zwarto-otwarte.

[edytuj] Linki zewnętrzne


urządzenia gastronomiczne Kredyty mieszkaniowe Łańcuszki na Gadu Gadu Domy Poznań Opisy Filmy DVD programy biurowe Bajki Drzwi Nieruchomości Katowice Perfumy Hugo Boss Jericho firany Opisy GG manieczki ekwador kick koparki Bułgaria wczasy Karaoke tani kredyt hipoteczny COOLsurf