|
narzędzia |
RoHSRoHS (ang. Restriction of Hazardous Substances) - unijna dyrektywa Restriction of Hazardous Substances (2002/95/EC), z 27 stycznia 2003 roku, wprowadzona w życie 1 lipca 2006 roku. Dyrektywa ta została transponowana do Polski Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 27 marca 2007 roku (Dz.U. nr 69, poz. 457). Celem wprowadzenia dyrektywy jest zmniejszenie ilości substancji niebezpiecznych przenikających do środowiska z odpadów elektrycznych i elektronicznych. W pierwotnym brzmieniu dyrektywa ta była połączona z dyrektywą WEEE[1], jednak w wyniku prac legislacyjnych Komisji Europejskiej dyrektywy te rozłączono od siebie. Dyrektywa RoHS obejmuje swoim działaniem ograniczenia na etapie produkcji w wprowadzaniu substancji niebezpiecznych w elektronice, natomiast WEEE[1] odpowiada za odpowiednią zbiórkę i utylizacje produktów elektronicznych traktowanych jako odpad. Zamysłem ustawodawców było, aby dyrektywy odzwierciedlały czas życia produktów do których się odnoszą. Dyrektywa RoHS nie jest dyrektywą "nowego podejścia" (ang. new approach) tzn. że towary nie wymagają ogólnego systemu oceny zgodności (oznakowania CE).
[edytuj] TreśćDyrektywa ta odnosi się bezpośrednio do produktów, ale swoim oddziaływaniem obejmuje odpowiednio zdefiniowanego producenta. Treść dyrektywy mówi, że nowy sprzęt elektroniczny wprowadzany do obrotu na terenie Unii Europejskiej i EFTA począwszy od 1 lipca 2006 (w Polsce od 27 marca 2007) będzie zawierał ograniczenia w zawartości materiałów szkodliwych: ołowiu, rtęci, kadmu, sześciowartościowego chromu, polibromowego difenylu (PBB) i polibromowego eteru fenylowego (PBDE). Komisja europejska określiła maksymalne wartości koncentracji wagowej tych pierwiastków w materiale jednorodnym.
[edytuj] Wyjątki od dyrektywy RoHSW związku z punktem dyrektywy odnośnie dopasowania do postępu naukowo technicznego, w dyrektywie wprowadzono szereg wykluczeń (wyjątków). Wykluczenia te są przyznawane kiedy nie istnieje możliwość zastąpienia danego regulowanego pierwiastka (substancji), lub nie istnieje możliwość zmniejszenia jego stężenia do poziomu maksymalnej koncentracji, bez utraty pożądanych parametrów fizycznych, bądź fizykochemicznych. Tak się dzieje np: w wypadku zawartości rtęci w lampach, ołowiu w stopach metali. Lista wykluczeń jest obecnie bardzo długa. Raz na cztery lata, zgodnie z art. 5 dyrektywy, Komisja Europejska prosi konsultantów o sprawdzenie dopasowanie listy wyjątków do obecnego postępu naukowo technicznego[2]. W dniu 24 stycznia 2008 na drodze Decyzji Komisji Europejskiej przyznano trzy kolejne wykluczenia - odpowiednio dla podanych stopów kadmu, ołowiu w materiałach lutowniczych oraz tlenku ołowiu (zobacz stronę Min. Gospodarki poświęconą dyrektywie ROHS). [edytuj] Definicje[3]
[edytuj] Grupy produktowe[1]
Z dyrektywy oprócz grupy 8 i 9 wyłączony jest również sprzęt militarny, związany z bezpieczeństwem i obronnością. Dyrektywa nie obejmuje swoim działaniem także sprzętu, który jest częścią innego sprzętu bądź instalacji (w budowie modułowej) i samodzielnie nie może spełniać swojej funkcji. [edytuj] Produkty szarej strefyProdukty szarej strefy (ang. grey-area products). Określenie to odnosi się do produktów trudnych do zakwalifikowania do którejś z grup produktowych występujących w załączniku do WEEE[1], lub produkty, które nie spełniają założeń sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Przykładami takich produktów są:
Analizy takie są przeprowadzane na spotkaniach grup zajmujących się nadzorem rynku w krajach członkowskich, w celu ujednolicenia interpretacji dyrektywy. Ponieważ każdy kraj członkowski ma dowolność w interpretowaniu przepisów dyrektywy, mogą istnieć pewne rozbieżności w tych interpretacjach. Należy zaznaczyć, że w wypadku produktów "szarej strefy" to do producenta należy przyporządkowanie produktu do odpowiedniej grupy produktowej. Organ nadzoru, zastrzega prawo do weryfikacji. [edytuj] Normy przemysłoweObecnie istnieją dwie normy przemysłowe związane z badaniami i przekazywaniem informacji w łańcuchu dostaw.
[edytuj] Due diligence w RoHSZ należytą starannością (ang. due diligence) oznacza metodologię postępowania, gromadzenia, zarządzania jakością produktów z perspektywy dyrektywy RoHS. Działania zgodne z "Due diligence" dają producentowi możliwość obrony przed konsekwencjami incydentalnego "zanieczyszczenia" produktu stężeniem zabronionych pierwiastków powyżej dozwolonego poziomu. Jeżeli w wyniku kontroli nadzór rynku stwierdzi, że w produkcie przekroczono dopuszczalne stężenie pierwiastków, natomiast producent, za pomocą dokumentacji, jest w stanie wykazać,że zrobił wszystko aby nie dopuścić do takiej sytuacji, sąd badający sprawę może odstąpić od ukarania producenta. System ten z powodzeniem działa w Wielkiej Brytanii. [edytuj] Kary w ustawodawstwie PolskimOryginalna dyrektywa RoHS nie daje żadnych wytycznych odnośnie kar za nieprzestrzeganie jej wymogów. Precyzuje tylko, że mają być "skuteczne, proporcjonalne i odstraszające". Mimo, że dyrektywa weszła w życie w Polsce zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki[3], to podlega ona bezpośrednio pod ustawę Prawo Ochrony Środowiska[5]. W ustawie Prawo Ochrony Środowiska sprawy kar za nieprzestrzeganie dyrektywy RoHS reguluje Art. 339 i Art 348 ustawy. Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne |