Polska strefa w Iraku

Ten artykuł dotyczy niedawnego lub trwającego wydarzenia. Informacje w nim zamieszczone mogą się zmienić.

Strefy stabilizacyjne w Iraku

Patrol polskich wojsk w Iraku z obozu Babylon

Znak Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe

Polska strefa w Iraku - powołana w 2003 r., kiedy podzielono Irak na cztery strefy stabilizacyjne: północną oraz środkową pod nadzorem USA, środkowo-południową pod nadzorem Polski i południową pod nadzorem Wielkiej Brytanii. Strefa środkowo-południowa (początkowo zwana górno-południową), obejmująca prowincje Nadżaf, Al-Kadisijja, Karbala, Babil oraz Wasit, o łącznej powierzchni 65 632 km², liczyła 4 955 tys. mieszkańców. Główne miasta polskiej strefy to Karbala, Al Hilla, Al Kut, Diwanija. Polski kontyngent wojskowy wystawił już dziewięć zmian. Obecnie jego głównym zadaniem jest szkolenie wojsk irackich.

W strefie oprócz Polaków stacjonują także inne wojska, m.in. łotewskie, rumuńskie. Wcześniej stacjonowały w niej także wojska ukraińskie i słowackie, które z różnych przyczyn wycofały się z udziału w misji wojskowej w Iraku. W momencie tworzenia strefy duży udział mieli również Hiszpanie. Kiedy na skutek zamachu bombowego w Madrycie z 11 marca 2004 w kraju tym władzę objęła po wyborach lewicowa opozycja, żołnierze hiszpańscy zostali ewakuowani.

Siedzibą dowództwa strefy był obóz Babilon (Camp Babylon), gdzie stacjonowało najwięcej żołnierzy koalicji, następnie obóz Echo (Camp Echo), w Diwanii w prowincji Qadisiyah. W bazie Camp Charlie (Al-hillah) znajdował się komponent logistyczny NSE (National Support Element), którzy stanowili żołnierze z 10 Opolskiej Brygady Logistycznej (10 BLog). W grudniu 2004 roku NSE zostało przeniesione do obozu Echo w Diwanii.

W kwietniu 2004, wobec nasilenia walk w części polskiej strefy, przekazano pod administrację amerykańską prowincję Nadżaf, co spowodowało redukcję strefy środkowo-południowej do 28 655 km², a jej liczbę ludności do 3 089 tys. Zlikwidowano też obóz w ruinach Babilonu, przywracając mu należną rangę rezerwatu kultury materialnej, a siedzibę władz strefy przeniesiono do Al Hilli.

Od stycznia 2004 r. w Camp Babylon rozpoczęła działalność wieloosobowa Narodowa Komórka Wywiadowcza (National Intelligence Cell, NIC), której trzon stanowili oficerowie WSI.

Na początku lutego 2005 r. polski kontyngent zmalał do 900 żołnierzy i planowane jest jego całkowite wycofanie do października 2008 r. Kompetencje WP w tym terenie do tego czasu ma przejąć armia iracka.

[edytuj] Dowódcy i skład

[edytuj] Ofiary

W Iraku zginęli (chronologicznie):

1. Hieronim Kupczyk - 6 listopada 2003 pierwsza ofiara śmiertelna; zabity podczas ataku na polski konwój koło al-Mussabiyah.
2. Gerard Wasielewski - 22 grudnia 2003 w wypadku nieumyślnego postrzelenia przez kolegę w Karbali.
3. Waldemar Milewicz - 7 maja 2004 w ataku na samochód polskiej ekipy dziennikarzy jadącej z Bagdadu do Karbali i Nadżafu.
4. Sławomir Stróżak - 8 maja 2004 w wyniku wybuchu koło Karbali.
5. Marek Krajewski - 8 maja 2004 w wypadku samochodowym koło Karbali.
6. Krzysztof Kaśkoś - 5 czerwca 2004 w ataku na konwój firmy Blackwater.
7. Artur Żukowski - 5 czerwca 2004 w ataku na konwój firmy Blackwater.
8. Tomasz Krygiel - 8 czerwca 2004 w ataku moździerzowym na stos ładunków. artyleryjskich przygotowywanych do wysadzenia, w Suwariyah.
9. Andrzej Zielke - 8 czerwca 2004 w ataku moździerzowym na stos ładunków artyleryjskich przygotowywanych do wysadzenia, w Suwariyah.
10. Marcin Rutkowski - 29 lipca 2004 w wyniku ataku bombowego na konwój pomiędzy Bagdadem a al-Hillą.
11. Sylwester Kutrzyk - 19 sierpnia 2004 w wypadku samochodowym spowodowanym ostrzałem w al-Hilli.
12. Grzegorz Rusinek - 19 sierpnia 2004 w wypadku samochodowym spowodowanym ostrzałem w al-Hilli.
13. Krystian Andrzejczak - 21 sierpnia 2004 podczas ataku bombowego na konwój koło Al-Hilla.
14. Piotr Mazurek - 12 września 2004 w wyniku ostrzału z granatników w al-Hillah.
15. Grzegorz Nosek - 12 września 2004 w wyniku ostrzału z granatników w al-Hillah.
16. Daniel Różyński - 12 września 2004 w wyniku ostrzału z granatników w al-Hillah.
17. Paweł Jelonek - 15 grudnia 2004 w wypadku śmigłowca Sokół.
18. Jacek Kostecki - 15 grudnia 2004 w wypadku śmigłowca Sokół.
19. Karol Szlązak - 15 grudnia 2004 w wypadku śmigłowca Sokół.
20. Roman Goralczyk - 25 lutego 2005 w wypadku samochodowym koło Diwanii
21. Tomasz Murkowski - 10 listopada 2006 w wyniku wybuchu miny.
22. Piotr Nita - 7 lutego 2007 do ataku doszło ok. 21 km na północ od miasta.Diwanija w prowincji Al Kadisija, w której położona jest baza wojskowa Echo. Eksplozja zniszczyła jeden pojazd Hummer.
23. Tomasz Jura - 20 kwietnia 2007 w wyniku eksplozji ładunku wybuchowego-w płn.-wsch.dzielnicy Diwaniji, Nahda.
24. Bartosz Orzechowski - 3 października 2007 w ataku na konwój Ambasadora RP w Iraku Edwarda Pietrzyka.
25. Andrzej Filipek - 2 listopada 2007 w wybuchu miny.

[edytuj] Ciekawostki

W 2003 r. w Polsce spotykane było żartobliwe określenie strefy "województwem irackim". Przykładowo wiadomości Super Expressu podzielone były na trzy działy: Kraj, Zagranica i Województwo Irackie ^[1]. Wyrażenie to grało na pewnych podobieństwach działań w strefie do wyimaginowanego rozbioru lub kolonizacji przez Polskę, nadziejach na rzeczywistą eksploatację gospodarczą^[2][3][4] oraz resentymentach wojenno-rozbiorowych w polskiej świadomości historycznej.

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

Oficjalna strona Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych Oficjalna strona Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe