Piechota polska na froncie wschodnim

Piechota polska na froncie wschodnim - rodzaj broni stanowiący trzon Wojska Polskiego formowanego w latach 1943 - 1945 w Związku Radzieckim a następnie na wyzwolonych terenach kraju.

[edytuj] Struktura organizacyjna

Struktura organizacyjna jednostek piechoty, jej uzbrojenie oraz zasady działania oparte były na ówczesnych możliwościach materiałowych oraz na doświadczeniach sowieckich.

W okresie formowania 1 AP w ZSRR istniał projekt, aby na wzór sowieckich korpusów strzeleckich (striełkowyj korpus ) utworzyć w 1 AP dwa korpusy piechoty. W związku z tym, rozkazem dowódcy 1 AP nr 00130 z 5 lipca 1944 w Sumach na Ukrainie rozpoczęto formowanie dwóch dowództw korpusów piechoty. W związku z zaniechaniem koncepcji tworzenia ogniwa korpuśnego zostały one jednak rozformowane.

Armie polskie (1 i 2 AWP), w odróżnieniu od sowieckich, składały się z dywizji piechoty (po pięć DP) i z jednostek innych rodzajów broni. Poza armiami, które były związkami operacyjnymi o składzie niestałym, istniały jednostki i oddziały wchodzące w skład odwodu Naczelnego dowództwa (OND WP) i przydzielane armiom na czas trwania poszczególnych operacji.

Najwyższym szczeblem organizacyjnym piechoty były wielkie jednostki piechoty, czyli dywizje piechoty, Każda dywizja składała się z dowództwa, sztabu, trzech pułków piechoty, pułku artylerii lekkiej oraz oddziałów dywizyjnych.

Główny ciężar walki spoczywał na pułkach piechoty. Składały się z dowództwa, sztabu, trzech batalionów piechoty, dywizjonu artylerii i innych pododdziałów pułkowych.

Batalion piechoty składał się z dowództwa batalionu, trzech kompanii piechoty, kompanii: ciężkich karabinów maszynowych, rusznic przeciwpancernych, moździerzy 82 mm, plutonów: armat przeciwpancernych 45 mm, gospodarczego, łączności i sanitarnego

Kompania piechoty składała się z dowództwa, trzech plutonów piechoty, plutonu ckm (dwie drużyny), plutonu moździerzy 50 mm (dwie drużyny) i drużyny sanitarnej.

Pluton piechoty składał się z dowódcy, zastępcy, pomocnika, czterech drużyn po dziewięciu żołnierzy i dwóch strzelców wyborowych, razem 41 żołnierzy.

Poza piechotą zorganizowaną w dywizjach piechoty, istniały oddziały piechoty specjalnej: 1 Brygada Piechoty Zmotoryzowanej w 1 Korpusie Pancernym oraz kompania piechoty morskiej z 1 Samodzielnego Morskiego Batalionu Zapasowego. Ponadto samodzielny batalion szturmowy do współdziałania z oddziałami partyzanckimi i dywersji na tyłach wroga.

[edytuj] Uzbrojenie piechoty

Uzbrojenie stanowiła broń produkcji ZSRR, dostarczana na przestrzeni lat 1943—1945 w miarę rozbudowywania Wojska Polskiego . Wraz z uzbrojeniem otrzymywano sowieckie regulaminy i instrukcje obsługi, a w wyszkoleniu strzeleckim uczestniczyli sowieccy instruktorzy.

W późniejszym okresie powołano specjalne komisje, które opracowywały początkowo krótkie rosyjsko-polskie słowniczki terminologiczne do określonego typu uzbrojenia, a następnie instrukcje w języku polskim.

[edytuj] Indywidualna broń piechoty