|
|
Petroniusz Maksymus
Petroniusz Maksymus (po prawej)
Petroniusz Maksymus (Petronius Maximus Augustus; ur. ok. 396, zm. 31 maja 455) – rzymski polityk (m.in. za rządów cesarza Honoriusza był zarządcą skarbca państwowego, dwukrotnie sprawował funkcję konsula – w latach 433 i 443, został również przewodniczącym senatu), cesarz zachodniorzymski od 17 marca do 17 maja 455.
Ten bogaty i wpływowy senator rzymski najwyższą władzę uzyskał po śmierci Walentyniana III. Według Prokopiusza Maksymus spiskował przeciwko niemu i to z jego namowy byli żołnierze Aecjusza zabili cesarza. Nowy władca poślubił wdowę po Walentynianie a jego syn Palladiusza- córkę Eudokię. To kontrowersyjne posunięcie, które miało w zamierzeniu Maksymusa umocnić jego władzę stało się przyczyną jego upadku. Gdyż ręka Eudokii była wcześniej obiecana królowi Wandalów - Genzerykowi. Barbarzyński władca otrzymał w ten sposób wygodny pretekst do interwencji. Flota Wandalów pod jego osobistym przywództwem wylądowała u ujścia Tybru i ruszyła na Rzym. Wieść o tym wydarzeniu wywołała panikę w wiecznym mieście. Petroniusz Maksymus opuszczony przez swój dwór usiłował 31 maja 455 r. konno wydostać się z miasta. Gdy był już niedaleko miejskiej bramy został rozpoznany przez tłum uciekających mieszkańców, którzy obwiniając go o sprowokowanie Wandalów obrzucili go kamieniami. Gdy cesarz spadł z konia został rozszarpany na strzępy przez wrogi tłum. Rządził jedynie przez 2 miesiące.
-
|
