Nakłucie lędźwiowe

Nakłucie lędźwiowe.

Igły używane do nakłucia lędźwiowego.

Nakłucie lędźwiowe (ang. lumbar puncture) – zabieg pobrania do badań płynu mózgowo-rdzeniowego.

Pomiędzy I kręgiem lędźwiowym a II krzyżowym, tj. poniżej dolnego końca rdzenia kręgowego, jama podpajęczynówkowa zawiera jedynie nić końcową i korzenie nerwów rdzeniowych, tworzące ogon koński. W tym odcinku pobiera się zwykle do badania płyn mózgowo-rdzeniowy bez obawy, że zostanie uszkodzony rdzeń kręgowy. Igłę wprowadza się do kanału, poniżej II kręgu lędźwiowego (zwykle pomiędzy III i IV kręgiem) przebijając więzadło żółte kręgosłupa oraz oponę twardą i pajączynówkę rdzenia kręgowego. Korzenie nerwów rdzeniowych przy tym na ogół nie ulegają uszkodzeniu, gdyż będąc zawieszone w płynie mózgowo-rdzeniowym, usuwają się przed ostrzem igły.

Wskazania diagnostyczne do nakłucia lędźwiowego

podejrzenie zakażenia OUN
podejrzenie choroby autoimmunologicznej OUN
podejrzenie choroby metabolicznej (zwłaszcza typu leukodystrofii)
podejrzenie krwawienia do przestrzeni podpajęczynówkowej
podejrzenie neuropatii
napady drgawkowe przygodne o niejasnej etiologii
drgawki gorączkowe o przypuszczalnym związku z zakażeniem oun
podejrzenie innych chorób oun, w których diagnostyce przydatne może być badanie płynu mózgowo-rdzeniowego

Wskazania terapeutyczne do nakłucia lędźwiowego

zakażenia OUN wymagające dokanałowego stosowania antybiotyków
choroba nowotworowa oun wymagająca dokanałowego stosowania cytostatyków
doraźne obniżenie ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego

Przeciwwskazania do nakłucia lędźwiowego

objawy wzmożonego ciśnienia pmr, zwłaszcza podejrzenie guza tylnego dołu czaszki
zakażenie tkanek w okolicy nakłucia
wady rozwojowe kręgosłupa i rdzenia kręgowego
zaburzenia krzepnięcia krwi
niewydolność krążeniowa lub oddechowa u niemowląt