|
|
Mistrzostwa Polski w piłce nożnej
Mistrzostwa Polski w piłce nożnej mężczyzn (MP) – rozgrywki piłkarskie prowadzone cyklicznie (najczęściej corocznie – cosezonowo), mające na celu wyłonienie najlepszej męskiej drużyny w Polsce.
W latach 1920-1926 oraz 1946 i 1947 mistrza Polski wyłaniano systemem nieligowym (pucharowym) - podczas turnieju finałowego MP - spośród zwycięzców rozgrywek regionalnych (klasy A), organizowanych we wszystkich okręgach piłkarskich przez właściwe miejscowo Okręgowe Związki Piłki Nożnej. W sezonie 1951 - na wzór radziecki - mistrzostwo Polski przyznawano nie zwycięzcy I ligi, lecz zdobywcy Pucharu Polski. W pozostałych latach (tj. 1927-1938 i od 1948 do dziś) mistrzem Polski zostawał zawsze triumfator rozgrywek pierwszoligowych.
Uwagi:
- W sezonie 1920 nieligowych rozgrywek I Mistrzostw Polski nie dokończono. Zaplanowaną na termin od 29 sierpnia 1920 do 31 października 1920 rundę finałową MP - ze względu na trwającą wojnę polsko-bolszewicką - musiano odwołać. Przeprowadzono jedynie niepełną fazę eliminacyjną (tzw. klasa A) - w okręgu krakowskim (od 9 maja 1920) zakończono rozgrywki i wyłoniono zwycięzcę (została nim Cracovia), nie dokończono rozgrywek w okręgach lwowskim (od 6 czerwca 1920) i poznańskim (od 9 maja 1920), zaś w okręgu łódzkim oraz warszawskim zmagań tych nawet nie zainaugurowano.
- W sezonie 1924 - z powodu przygotowań piłkarskiej kadry narodowej do Igrzysk Olimpijskich w Paryżu - nie rozegrano rundy mistrzowskiej. Wyłoniono natomiast wszystkich mistrzów okręgowych.
- W sezonie 1939 - z powodu wybuchu II wojny światowej - rozgrywek nie dokończono (przerwano je w trakcie 13 kolejki), a na skutek prowadzenia działań militarnych w latach 1940-1945 w ogóle ich nie prowadzono.
- W sezonie 1927 - pierwszy i jedyny raz w historii - MP przeprowadzono zarówno w formie nieligowej, tj. pucharowej (oficjalnej) oraz ligowej (nieoficjalnej). Z powodu braku zgody PZPN Liga działała całkowicie nielegalnie, mimo iż oprócz Cracovii należały do niej wszystkie czołowe polskie kluby piłkarskie. Dopiero 29 grudnia 1927 - już po zakończeniu wszystkich zmagań - zjazd futbolowej centrali zdecydował post factum, że tytuł mistrza Polski otrzyma zwycięzca rozgrywek ligowych (Wisła Kraków).
- W sezonie 1951 - na wzór radziecki - mistrzostwo Polski przyznawano nie zwycięzcy I ligi (Wisła Kraków), lecz zdobywcy Pucharu Polski (Ruch Chorzów). Podium ligowe wyglądało następująco: Wisła Kraków (1 miejsce) - Górnik Radlin (2 miejsce) - Legia Warszawa (3 miejsce).
- 21 czerwca 1993 - dzień po zakończeniu sezonu 1992/1993 - Prezydium Zarządu PZPN, stosunkiem głosów 5:4, odebrało zwycięzcy ligi - Legii Warszawa - mistrzostwo Polski (podejrzenie przekupstwa w wygranym 6:0 wyjazdowym meczu z Wisłą Kraków w ostatniej kolejce sezonu). Po ostatecznej weryfikacji - decyzją z 10 lipca 1993 - ten sam organ przyznał tytuł mistrzowski Lechowi Poznań, klasyfikując jednocześnie Legię na 2 miejscu w końcowej tabeli. Wszystkie dotychczasowe wnioski dotyczące uchylenia owej decyzji (ostatnie z grudnia 2004 i stycznia 2007) zostały rozpatrzone negatywnie.
[edytuj] Statystyka
W dotychczasowej historii MP na podium stawały w sumie 33 drużyny. Liderem klasyfikacji jest Ruch Chorzów, wyprzedzając nieznacznie (1 wicemistrzostwo więcej) Górnika Zabrze.
[edytuj] Zobacz też
|
