|
|
|
|
Ludwik Janczyszyn
Ludwik Janczyszyn (ur. 11 maja 1923, zm. 27 lipca 1994) - polski admirał, oficer piechoty i morski oficer pokładowy. Od 1943 do 1945 w szeregach Armii Czerwonej i Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR brał udział w II wojnie światowej. Po wojnie służył w polskiej Marynarce Wojennej, którą dowodził w latach 1969-1986. Był również posłem na Sejm, członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego oraz ambasadorem w Syrii i Jordanii.
[edytuj] WykształcenieLudwik Janczyszyn urodził się 11 maja 1923 w Krasnem na Wołyniu. W 1944 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty przy 1 Armii Wojska Polskiego, a od 1946 do 1949 studiował w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni. W Akademii Marynarki Wojennej ZSRR w Leningradzie odbył Kurs Nawigacji i Artylerii (1952) i Wyższy Kurs Akademicki (1957). W 1966 uzyskał tytuł inżyniera nawigatora w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni. [edytuj] Służba wojskowaPodczas II wojny światowej został w 1943 powołany do Armii Czerwonej, a od 1944 do 1946 służył w Wojsku Polskim. Po promocji oficerskiej był kolejno dowódcą plutonu oraz kompanii piechoty w 1 Pułku Piechoty 1 Dywizji Piechoty. Przeszedł szlak bojowy od Warszawy do Kołobrzegu i w trakcie walk został 2-krotnie ranny. W 1949 wyznaczono go pomocnikiem szefa Wydziału Politycznego Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. W 1950 przez krótki czas dowodził trałowcem ORP "Orlik", następnie objął posadę zastępcy dowódcy okrętu na ORP "Błyskawica". W latach 1952-1956 był kolejno oficerem flagowym, szefem sztabu oraz dowódcą w Bazie Głównej Marynarki Wojennej w Gdyni. Potem został zastępcą szefa Sztabu Marynarki Wojennej, a od 1959 zajmował stanowisko szefa Sztabu - zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej. W latach 1969-1986 dowodził Marynarką Wojenną. Należał do rocznika pierwszej powojennej promocji w Marynarce Wojennej, który przygotowywany był do przejęcia najwyższych stanowisk w morskim rodzaju Sił Zbrojnych od oficerów przedwojennych i radzieckich. Ludwik Janczyszyn to pierwszy żołnierz w historii Polski awansowany na stopień admirała i, jak do tej pory, najdłużej sprawujący funkcję dowódcy Marynarki Wojennej. [edytuj] Awanse admiralskie[edytuj] Kariera politycznaOd 1946 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Sprawował funkcję zastępcy członka Komitetu Centralnego (1971-1986) oraz członka Prezydium Komisji Ideologicznej i członka Komisji Morskiej Komitetu Centralnego w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był posłem na Sejm VI, VII, VIII i IX kadencji (1972-1989). Podczas stanu wojennego 1981-1983 wszedł w skład Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego, sprzeciwił się interwencji wojsk Układu Warszawskiego. W 1986 mianowano go ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym w Syrii i Jordanii, jednak w 1988 został niespodziewanie odwołany. 7 listopada 1989 r. oficjalnie pożegnany przez ministra obrony narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego. Na początku 1990 przeszedł w stan spoczynku. Zmarł 27 lipca 1994 w Gdyni. [edytuj] Odznaczenia
[edytuj] Bibliografia
 Wojciech Jaruzelski • Józef Baryła • Kazimierz Garbacik • Mirosław Hermaszewski • Tadeusz Hupałowski • Ludwik Janczyszyn • Michał Janiszewski • Jerzy Jarosz • Czesław Kiszczak • Tadeusz Krepski • Roman Leś • Longin Łozowicki • Tadeusz Makarewicz • Eugeniusz Molczyk • Włodzimierz Oliwa • Czesław Piotrowski • Henryk Rapacewicz • Florian Siwicki • Tadeusz Tuczapski • Józef Użycki • Jerzy Włosiński • Zygmunt Zieliński • |
||||||||||||||||||||||||||||||
