|
|
narzędziaW innych językach |
Louis Jacobsohn-Lask
Louis Jacobsohn-Lask (ur. 2 marca 1863 w Brombergu, zm. maj 1940 w Sewastopolu) – niemiecki neurolog i anatom układu nerwowego.
[edytuj] ŻyciorysLouis Jacobsohn urodził się w 1863 roku jako najmłodsze dziecko w żydowskiej rodzinie zamieszkałej w Brombergu (dzisiejsza Bydgoszcz). W 1870 roku Jacobsohnowie przenieśli się do Berlina. Studiował medycynę na Uniwersytecie Berlińskim. Jego nauczycielami byli m.in. anatom Heinrich Wilhelm Waldeyer (1836-1921), patolog Rudolf Virchow (1821-1902), fizjolog Emil von Du Bois-Reymond (1818-1896), internista Ernst von Leyden (1832-1910) i mikrobiolog Robert Koch (1843-1910). Jego zainteresowania neurologiczne były zainspirowane wykładami Carla Westphala (1833-1890) i Hermanna Oppenheima (1858-1919). Jacobsohn doktoryzował się w II Klinice Medycznej Szpitala Charité w 1889 roku, po czym dołączył do Berlińskiego Towarzystwa Medycznego, któremu przewodził neurolog i psychiatra Emanuel Mendel (1839-1907). Obok Jacobsohna studentami i asystentami Mendla byli w tym czasie m.in. Łazar Minor (1855-1942) z Moskwy, Edward Flatau z Warszawy, Hugh Talbot Patrick (1860-1938) z Chicago czy Paul Schuster (1867-1940) z Berlina. Wszyscy oni w przyszłości zostali cenionymi neurologami, a Jacobsohn utrzymywał przyjaźń z nimi do końca życia. 
Jacobsohn wcześnie zaczął publikować w założonym przez Mendla w 1882 "Neurologisches Zentralblatt". Mendel wprowadził go też do środowiska berlińskich neurologów, dzięki czemu Jacobsohn przez kilka lat pełnił funkcję sekretarza w Berlińskim Towarzystwie Psychiatrii i Chorób Nerwowych. W 1900 roku specjalizował się z neuroanatomii i neurologii na Uniwersytecie Berlińskim i do 1933 roku wykładał oba przedmioty. Nie udało mu się jednak osiągnąć wyższych niż privatdozent szczebli kariery naukowej z racji żydowskiego pochodzenia. Oprócz niego w Berlinie w tym czasie było wielu neurologów żydowskiego pochodzenia w podobnej sytuacji, żeby wymienić Schustera, Oppenheima, Lewy'ego czy Liepmanna. Jacobsohn zajmował się mało popularnymi zagadnieniami neuroanatomii i anatomii porównawczej ośrodkowego układu nerwowego. Przed I wojną światową był praktykującym neurologiem[1]. Neurologia zawdzięcza Jacobsohnowi serię pionierskich książek na temat anatomii porównawczej i patologicznej centralnego systemu nerwowego. Pierwsza z nich, Handbuch der Anatomie und vergleichenden Anatomie des Centralnervensystems der Säugetiere (Podręcznik anatomii i anatomii porównawczej centralnego systemu nerwowego ssaków), została napisana razem z Edwardem Flatauem w 1899 roku. Praca ta zawiera jedną z pierwszych klasyfikacji bruzd i zwojów mózgu. W roku 1904 Jacobsohn napisał Handbuch der pathologischen Anatomie der Nervensystems (Podręcznik anatomii patologicznej systemu nerwowego) w dwóch tomach, także we współpracy z Flatauem oraz z Łazarem Minorem. Obie monografie były bardzo popularne i są cytowane do dziś[2]. Jego największym wyzwaniem był fotograficzny atlas neuroanatomii porównawczej zatytułowany Das Zentralnervensystem der Tiere und des Menschen (Centralny system nerwowy zwierząt i człowieka). Opublikował cztery z planowanych pięciu tomów, trzy pierwsze w latach 1934-1935 w Berlinie. Jacobsohn utrzymywał żywe kontakty ze środowiskiem naukowym radzieckich neurologów. W 1927 uczestniczył w konferencji neurologicznej w Leningradzie i Moskwie. Poznał w tym czasie przyszłą żonę, aktywistkę komunistyczną i pisarkę, Bertę Lask (1878-1967). Ożenił się z nią i w 1919 roku przejął jej nazwisko, ponieważ Berta Lask straciła braci na wojnie. W 1936 roku otrzymał zaproszenie od Komisariatu Zdrowia Publicznego, co umożliwiło mu ostateczną emigrację do Związku Radzieckiego. W tym czasie zainteresowane Jacobsohnem-Lask było Gestapo, które oskarżało go o "nielojalność wobec Rzeszy", a władze ZSRR mogły wykorzystać fakt ucieczki Jacobsohna do celów politycznej propagandy. Pod koniec życia pracował w Sewastopolu. Umarł na zawał serca w maju 1940 roku. 
[edytuj] Prace
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||
