Kinezjologia edukacyjna

Kinezjologia edukacyjna - metoda terapii różnych zaburzeń, takich jak zaburzenia ruchowe, zaburzenia uwagi, trudności w nauce czytania pisania, opracowana przez dra Paula E. Dennisona. Określana jest ona mianem "gimnastyki mózgu", według jej twórcy i zwolenników skutecznie uczy i pokazuje w praktyce możliwości wykorzystania naturalnego ruchu fizycznego, niezbędnego do organizowania pracy mózgu i ciała w celu rozszerzania własnych możliwości. Ma korzystnie wpływać na stan równowagi psychicznej, poczucie własnej wartości, lepszą organizację wewnętrzną i zewnętrzną, komunikację ze sobą i z innymi, i w konsekwencji dawać łatwość w porozumiewaniu się, umiejętność podejmowania właściwych decyzji we właściwym czasie, redukcję stresu i naukę szybkiego sposobu rozluźnienia się.

Podstawy teoretyczne metody według twórcy są związane funkcjami ludzkiego mózgu w trzech wymiarach: lateralności (laterality), skupienia (focus) i ześrodkowania (centering).

Kinezjologia edukacyjna jest stosowana w pracy z dziećmi:

ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia),
nadpobudliwymi psychoruchowo (z zespołem ADHD),
w celu poprawy funkcjonowanie umysłu (m.in. pamięć, koncentrację).

Terapia ta jest - według stwierdzenia Komitetu Neurobiologii PAN - rozpowszechniona w Polsce. W związku z tym komitet ten zlecił opracowanie opinii na temat jej metody i podstaw naukowych. Opinia opracowana przez prof. Annę Grabowską i opublikowana w październiku 2006 r. jest negatywna i stwierdza, że:

jej założenia są niezgodne z wiedzą o funkcjonowaniu ludzkiego mózgu,
brak jest potwierdzenia wykonania przez dra Denninsona opisywanych badań nad wpływem proponowanych przez niego ćwiczeń na procesy zachodzące w mózgu oraz na wyniki uczenia się, a najprawdopodobniej ich prowadził,
większość tez wyprowadzonych z wyników tych niepotwierdzonych badań jest fałszywa,
opisy procesów i zasad działania mózgu przytaczane w materiałach o kinezjologii edukacyjnej z naukowego punktu widzenia są bezsensowne,
niezależnie od tego i bez związku z proponowanymi podstawami teoretycznymi niektóre ćwiczenia ruchowe tej metody mogą być skuteczne, m.in. co do poprawy funkcji ruchowych i wzrokowo-motorycznych.