|
|
narzędziaW innych językach |
Kazimierz Michałowski
Kazimierz Józef Marian Michałowski (ur. 14 grudnia 1901 w Tarnopolu, zm. 1 stycznia 1981 w Warszawie) - polski archeolog, egiptolog, historyk sztuki, członek PAN, twórca polskiej szkoły archeologii śródziemnomorskiej.
[edytuj] Droga naukowaUkończył gimnazjum w Tarnopolu, po czym odbył studia z zakresu archeologii klasycznej i historii sztuki na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, pod naukowym kierownictwem Jana Bołoz-Antoniewicza i Edmunda Bulandy, był też słuchaczem wykładów znakomitego filozofa i wielkiej osobowości - prof. Kazimierza Twardowskiego. W czasie studiów odbył podróż do Wenecji i Mediolanu, a następnie przez południową Francję do Paryża. Na początku lat trzydziestych opublikował swoje pierwsze książki. Opracował cztery zeszyty poświęcone ikonografii mitologii greckiej i rzymskiej wraz ze Stefanem Cybulskim. W 1932 roku ukazało się znakomite dzieło Les portraits héllenistiques et romains. Exploraion de Délos, które na stałe wpisało polskiego badacza do osiągnięć archeologii klasycznej. Wiedzę swoją poszerzał na uczelniach w Berlinie, Heidelbergu, Paryżu, Rzymie i Atenach. Po obronie doktoratu na UJK został docentem w Katedrze archeologii klasycznej Uniwersytetu Jana Kazimierza, następnie (od 1930) Uniwersytetu Warszawskiego. Biorąc czynny udział w wykopaliskach szkoły École Française d`Athènes w Delfach, na Tasos i na Delos został tymsamym pasowany na archeologa klasycznego. W 1937 roku ukazały się w Polsce jego Delfy, wznawiane następnie w kilku wydaniach. Michałowski nie stronił od popularyzacji. Przetłumaczył i wydał książkę Boultona pt. Wieczność piramid i tragedia Pompei, poprzedzając ją obszernym wstępem. Książka ta stała się jednocześnie zapowiedzią poważnych zmian w kierunku zainteresowań naukowych badacza. Po wieloletnich staraniach udało się zorganizować polsko-francuskie wykopaliska w Edfu w Górnym Egipcie w latach 1937-1939. W wyniku prac upublikowano trzy tomy szczegółowych raportów w języku francuskim oraz wzbogacono zbiory Muzeum Narodowego w Warszawie uzyskanymi zabytkami. Zapoczątkowano w ten sposób stałą ekspozycję sztuki starożytnej, która stała się przedmiotem badań nie tylko uczonych, ale także studentów piszących pod okiem profesora swoje prace magisterskie i doktorskie. Podczas II wojny światowej należał do polskiej organizacji wywiadowczej Muszkieterzy. W jego willi "Moja Mała" w Podkowie Leśnej znajdowała się centrala organizacji. W domu profesora znajdowała się radiostacja oraz (podobno) w podziemnych lochach magazyny broni, mundurów, sprzętów. Co ciekawe dzięki systemowi alarmowemu wiedziano kiedy niemiecki samochód przekracza granice Podkowy Leśnej. Później przebywał w niemieckim obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg. Stworzona przez Kazimierza Michałowskiego polska szkoła archeologii – przyjmowana dziś jako wzorcowa – łączy wykopaliska i badania z pracami konserwatorskimi.(Napisał książkę pt."Od Edfu do Faras") W 2007 r. przed Muzeum Egipskim w Kairze odsłonięto popiersie prof. Kazimierza Michałowskiego. [edytuj] Najważniejsze prace archeologiczne
[edytuj] FunkcjeDo końca życia był aktywny naukowo i pełnił wiele funkcji:
[edytuj] Publikacje
[edytuj] Bibliografia
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
