|
|
narzędziaW innych językach
|
Katharine Hepburn
Katharine Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford w Connecticut w USA, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook w Connecticut) – aktorka amerykańska, laureatka 4 Oscarów i 12 nominacji (rekord pobity dopiero przez Meryl Streep).
[edytuj] DzieciństwoUrodziła się jako drugie, z sześciorga dzieci chirurga Thomasa N. Hepburna i feministki Katharine Hepburn. Od dzieciństwa była bardzo związana z rodzicami i rodzeństwem, mówiła po latach, że to im wszystko zawdzięcza. Ogromny wpływ na jej życie miało wydarzenie mające miejsce, gdy Hepburn miała 14 lat. Wtedy tragicznie zginął jej młodszy o dwa lata brat Tom (chłopiec przypadkowo powiesił się podczas wykonywania sztuczki). Przez wiele lat za swoją datę urodzin podawała nawet 8 listopada 1909 roku, dzień, w którym na świat przyszedł Tom. Dopiero przed śmiercią wyznała przyjaciołom prawdę o swojej dacie urodzenia. Hepburn początkowo uczyła się w domu, później zaczęła uczęszczać do Bryn Mawr College. Poznała tam swojego przyszłego męża, Ludlowa Ogdena Smitha. Aktorstwem zainteresowała się w college'u. Brała tam udział w szkolnych przedstawieniach. Po ukończeniu szkoły poślubiła Smitha 12 grudnia 1928 (rozwiedli się w 1934 roku). Zaraz po zawarciu małżeństwa młoda para wyjechała do Nowego Jorku. Jak większość aktorek tamtego okresu, Hepburn zaczęła swoją karierę od występów na Brodwayu. Pierwszą główną rolę zagrała w przedstawieniu sztuki George'a Middletona i A.E. Thomasa pt. "The Big Pond". [edytuj] Początek kariery filmowejNa ekranie debiutowała w dramacie George'a Cukora "A Bill of Divorcement", gdzie zagrała u boku Johna Barrymore (dziadka aktorki Drew Barrymore). Pierwszy film z jej udziałem przyniósł tak niespodziewany sukces, że wytwórnia RKO podpisała z nią kontrakt na pięć kolejnych filmów. Już za rolę w swoim drugim filmie "Poranna chwała" zdobyła pierwszego w swojej karierze Oscara (dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej) w 1933 roku. W tym samym roku zagrała jeszcze w m.in. "Małych kobietkach" (film przyniósł jej Złoty Medal na Festiwalu w Wenecji). Dwa lata później zdobyła kolejną nominację do Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej za tytułową rolę w filmie "Alice Adams". Oscar został jednak przyznany nie Katharine, a Bette Davis. Jej kolejne role z okresu trzeciej dekady XX wieku przeszły bez większego echa (zagrała m.in. szkocka królową Marię Stuart w filmie pod tym samym tytułem). Starała się także o rolę Scarlett O'Hary w Przeminęło z wiatrem, ale rolę powierzono wówczas mało znanej Vivien Leigh. Zniechęcona porażkami swoich filmów Hepburn wróciła na deski teatru. [edytuj] Filadelfijska opowieśćPrzełomem okazał się jej występ w "Filadelfijskiej opowieści", gdzie grała rolę Tracy Lord. Postać tę najpierw grała w teatrze, dopiero potem postanowiono stworzyć film (prawa do powstania filmu zakupił dla niej specjalnie Howard Hughes). Krytycy wystawili jej bardzo pochlebne recenzje, przyznali nagrodę nowojorskiego stowarzyszenia krytyków. Ponadto otrzymała trzecią nominację do Oscara. Oprócz niej nominowane były w 1940 roku także Bette Davis, Joan Fontaine, Ginger Rogers i Martha Scott. Nagroda powędrowała do Ginger Rogers. [edytuj] Wielka miłość kobiet rokuDwa lata później trafiła na plan "Kobiety roku". Otrzymała kolejną nominację do Oscara. Do nagrody nominowano jeszcze wtedy m.in. Bette Davis i Greer Garson, która zresztą zdobyła statuetkę. Na planie "Kobiety roku" partnerował jej popularny aktor Spencer Tracy. Szybko zaiskrzyło między Tracy'm i Hepburn. Romans na planie zapoczątkował ich trwający ponad 25 lat związek. Hepburn tej miłości podporządkowała całe późniejsze życie. Nie mogli wziąć ślubu, ponieważ Tracy jako katolik nie chciał rozwieść się ze swoją dotychczasową żoną. Razem wystąpili jeszcze w ośmiu filmach w "Keeper of the Flame" (1942) George'a Cukora, "Bez miłości" (1945) Harolda S. Bucqueta, "Morzu traw" (1947) Elii Kazana, "Stanie Unii" (1948) Franka Capry. W "Żebrze Adama" (1949) Cukora, w komediach "Pat i Mike" (1952) Cukora, "Biuro na tranzystorach" (1957) Waltera Lang i "Zgadnij, kto przyjdzie na obiad" (1967) Stanleya Kramera. [edytuj] Afrykańska królowa
W 1951 roku zagrała jedną ze swoich najlepszych ról w filmie "Afrykańska królowa" gdzie grała u boku Humphreya Bogarta. Otrzymała kolejną nominację do Oscara, ale statuetka powędrowała do najlepszej przyjaciółki Katharine – Vivien Leigh, która wcieliła się w rolę Blanche DuBois w "Tramwaju zwanym pożądaniem". Aktorka była nawet świadkiem na ślubie Vivien i Laurence Oliviera. Oprócz tego w latach 50. zdobyła jeszcze dwie nominacje do Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej za "Summertime" w 1955 roku, "Rainmaker" rok później (statuetka dla Ingrid Bergman za "Anastazję") i "Suddenly, Last Summer"w 1959 roku, kiedy konkurencja była wówczas naprawdę silna: Audrey Hepburn, Elizabeth Taylor, Doris Day i Simone Signoret, która w ostateczności wygrała. Elizabeth Taylor nominowana była wówczas do nagrody za ten sam film, co Katharine. W latach 60. wystąpiła zaledwie cztery razy na ekranie, z czego dwie role przyniosły jej Oscary. W 1962 roku za sprawą filmu "Lew w zimie" była nominowana znowu z m.in. Bette Davis, ale nagrodę przyznano Anne Bancroft. W tym samym roku dostała nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu w Cannes za "U kresu dnia". W 1967 roku to ona wraz z Barbrą Streisand (był to jedyny przypadek w historii, kiedy dwie aktorki dostały jednego Oscara, gdyż otrzymały tyle samo głosów od członków Akademii) pokonały Anne Bancroft oraz Faye Dunaway i Audrey Hepburn, której zresztą nie lubiła od momentu gdy młoda Audrey po swojej pierwszej roli w "Rzymskich wakacjach", za która dostała Oscara, odmówiła zmiany nazwiska na prośbę Katharine, która nie chciała, aby młoda aktorka była kojarzona z nią. W 1968 roku po raz ostatni spotkała się na planie ze swoim ukochanym Spencerem. Kilka tygodni po ukończeniu zdjęć do "Zgadnij, kto przyjdzie na obiad" (1967) Stanleya Kramera, Tracy zmarł. Hepburn nigdy nie obejrzała tego filmu, który zresztą przyniósł jej Oscara. [edytuj] Dalsza karieraW latach 70. na ekranie pojawiła się dokładnie osiem razy. W 1981 roku zagrała w filmie "Nad złotym stawem" wraz z przedstawicielami słynnego klanu Fondów: Henry'ego i Jane. Film przyniósł jej czwartego i ostatniego Oscara, którego odebrał za nią Jon Voight. Pod koniec aktorskiej kariery grała w filmach Anthony'ego Harveya "Grace Quigley" (1984) i "Jesienna miłość" (1994) oraz George'a Schaefera "Mrs. Delafield Wants to Marry" (1986), "Laura Lansing Slept Hera" (1988) i "Mężczyzna na poddaszu" (1992). Jej ostatnie role to Ginny w "Love Affair" (1994) Glena Gordona Carona oraz Cornelia Beaumont w filmie telewizyjnym "Tamta Gwiazdka" Tony'ego Billa, według opowiadania Trumana Capote'a. Zmarła 29 czerwca 2003 roku w Old Saybrook, stan Connecticut, USA. [edytuj] Ciekawostki
[edytuj] Wybrana filmografia
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
