Katapanat Italii

Katapanat Italii – państwo historyczne w Italii, powstałe po upadku Egzarchatu Rawenny w 752. Państwo objęło południową część dawnego egzarchatu – południową część Półwyspu Apenińskiego i Sycylię. Księstwo Amalfi oraz księstwo Neapolu były lennami katapanatu.

W 828 w wyniku najazdu Arabów utracono Sycylię. W 890 wojska bizantyjskie pokonały wojska arabskie pod Bari. Od 1016 katapanat był najeżdżany przez Normanów. W wyniku wojny od katapanatu stopniowo oddzielały się mniejsze księstwa. W kwietniu 1071 upadło Bari, co raz na zawsze położyło kres bizantyjskiemu panowaniu w Italii.

[edytuj] Lista władców

• 999 – 1006 Gregory Tarchaneiotes
• 1006 – 1008 Alexius Xiphias
• 1008 – 1010 Ioannes Curcuas
• 1010 – 1016 Basil Mesardonites
• 1017 Leo Tornikios Kontoleon
• 1017 – 1027 Basil Boioannes
• 1027 – 1029 Christophoros Burgaris
• 1029 – 1031 Pothos Argyrus
• 1031 – 1033 Michael Protospatharios
• 1033 – 1038 Constantinos Opos
• 1038 – 1039 Michael Spondyles
• 1039 – 1040 Nicephorus Doukeianos
• 1040 – 1041 Michael Doukeianos
• 1041 – 1042 Exaugustus Boioannes
• 1042 Synodianos
• 1042 Jerzy Maniaces
• 1042 Pardos
• 1043 – 1045 Basil Theodorocanus
• 1045 - 1046 Eustathios Palatinos
• 1046 – 1049 Jan Raphael
• 1051 – 1057 Argyrus
• 1060 – 1061 Miriarch
• 1061 – 1062 Maruli
• 1062 – 1064 Sirianus
• 1067 – 1069 Mabrica