|
|
narzędziaW innych językach
|
Horatio Nelson
Horatio Nelson (ur. 29 września 1758 w miejscowości Burnham Thorpe w hrabstwie Norfolk, zm. 21 października 1805, na pokładzie HMS Victory, koło przylądka Trafalgar) - admirał angielski, wicehrabia, książę Brontu. Najsłynniejszy admirał w historii floty brytyjskiej, który dwukrotnie pokonał flotę Francji. W wieku 12 lat wstąpił do Royal Navy (królewskiej marynarki brytyjskiej), a w wieku 20 lat uzyskał stopień kapitana. W wojnie z Francją w roku 1793 objął dowództwo okrętu Agamemnon. W czasie udanego ataku na Korsykę stracił prawe oko. Miał znaczny wkład w zwycięstwo koło Przylądka São Vicente. W roku 1797 został mianowany kontradmirałem. W tym samym roku w dniu 25 lipca podczas nieudanego ataku na port Santa Cruz de Tenerife na Teneryfie stracił prawą rękę. Nie zdołał przeszkodzić Napoleonowi w wyprawie do Egiptu, ale w roku 1798 pokonał francuską flotę w delcie Nilu. W roku 1801 pokonał flotę duńską pod Kopenhagą (Dania była wówczas sprzymierzeńcem Francji). Po wybuchu nowej wojny z Francją wraz ze swoją flotą znalazł się na Morzu Śródziemnym, gdzie skutecznie przez 2 lata blokował okręty francuskie w Tulonie. W roku 1805 ostatecznie rozgromił połączone floty Francji i Hiszpanii w bitwie pod Trafalgarem, w której sam został śmiertelnie postrzelony w kręgosłup. Snajper nie miał trudnego zadania, admirał był bowiem obwieszony odznaczeniami i stanowił wymarzony cel dla strzelca wyborowego. Zmarł po czterech godzinach. Po przewiezieniu jego ciała do Londynu urządzono mu państwowy pogrzeb i pochowano w Katedrze św. Pawła. W roku 1849 dla uznania jego zasług w Londynie na Trafalgar Square wystawiono mu kolumnę. 
[edytuj] LegendyPodczas ataku na Kopenhagę eskadra Nelsona znalazła się pod silnym ostrzałem Duńczyków. Głównodowodzący floty brytyjskiej Sir Hyde Parker, nie mogąc przyjść Nelsonowi z pomocą, rozkazał wywiesić sygnał zaprzestania akcji. Nelson przyłożył lunetę do swojego ślepego oka i wołając "Nie widzę sygnału" nakazał kontynuować akcję. 
Jedną z ciekawszych legend o admirale Nelsonie jest legenda dotycząca zdarzeń tuż po jego śmierci. Mówi ona, iż ciało Horatio Nelsona zostało umieszczone w beczce z rumem w celu zakonserwowania go i przetransportowania do Anglii. O fakcie tym nie została jednak poinformowana załoga okrętu, na którym znajdowała się owa beczka. Marynarze zakradali się więc w nocy do ładowni i podpijali rum z tego pojemnika nie mając świadomości, co się w nim tak naprawdę znajduje. Od tego czasu rum nazywany jest "krwią Nelsona". [edytuj] Potomstwo11 marca 1787 Nelson ożenił się z Frances "Fanny" Nisbet, wdową mieszkającą w Nevis, na Karaibach. Ich ślub miał miejsce na sam koniec służby Nelsona na tych wyspach. Fanny Nisbet miała syna z pierwszego małżeństwa, Josiaha, który służył później w marynarce pod komendą ojczyma, prawdopodobnie ratując mu życie na Teneryfie poprzez skuteczne opatrzenie strzaskanego ramienia. Nelson i Fanny nie mieli razem dzieci. Neslon miał nieślubną córkę z Emmą, Lady Hamilton (1761-1815), córką kowala, od 1791 żoną Sir Williama Hamiltona, który najpierw był jej kochankiem. Emma i jej mąż nie mieli potomstwa, a Emma zmarła z powodu ubóstwa, kiedy córka jej i Nelsona miała 13 lat:
|
