Genetyka

Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Aby uczynić go weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Genetyka – nauka o dziedziczności i zmienności organizmów, które są oparte na informacji zawartej w podstawowych jednostkach dziedziczności - genach.

Za prekursora genetyki uważa się czeskiego zakonnika Grzegorza Mendla. Sformułował on podstawowe zasady dziedziczności.

Spis treści

[edytuj] Podział

Podział genetyki rozpatrywany jest na poziomie badanej złożoności:

genetyka molekularna bada dziedziczenie na poziomie cząsteczkowym - DNA, RNA, transkrypcja itd.;
genetyka klasyczna - na poziomie osobników - jak różne geny i interakcje między nimi oddziałują na fenotyp;
genetyka populacyjna - na poziomie populacji;
genetyka ekologiczna zajmuje się współoddziaływaniem dziedziczenia w ekosystemach i następczą częstotliwością alleli;
genomika analizuje sekwencje genomów.

[edytuj] Historia

Kroki milowe w rozwoju genetyki:

1859 Karol Darwin publikuje O powstawaniu gatunków.
1865 Grzegorz Mendel upowszechnia Badania nad mieszańcami roślin^[1].
1900 ponowne odkrycie zasad dziedziczenia, niezależnie, przez Corrensa, Tschermaka i de Vriesa.
1903 Hugo de Vries odkrywa mutacje.
1903 odkrycie, że za proces dziedziczenia odpowiedzialne są chromosomy, niezależnie przez: Waltera Suttona i Theodora Boveri.
1910 odkrycie, że chromosomy składają się z genów.
1913 pierwsza mapa genowa ukazuje geny ułożone liniowo na chromosomie - Alfred H. Sturtevant i Thomas Morgan.
1927 zmiany fizyczne w obrębie chromosomów zostają skorelowane z mutacjami - Thomas Morgan.
1928 Frederick Griffith odkrywa transformację.
1931 Crossing over jest przyczyną rekombinacji.
1944 Oswald Theodore Avery, Colin McLeod i Maclyn McCarty otrzymują wynik sugerujący, że to DNA, a nie białka, jest nośnikiem dziedziczności w ekserymencie Griffitha.
1944 Erwin Schrödinger, na podstawie czysto teoretycznych rozważań, proponuje molekularny mechanizm dziedziczności, tzw. kryształ aperiodyczny. W przyszłości zostało potwierdzone, że DNA ma właściwości przewidziane przez Schrödingera.
1950 zasada Chargaffa: ilość adenin w DNA równa się ilości tymin, ilość guanin równa się ilości cytozyn. Odkrycie to miało fundamentalne znaczenie dla oznaczenia struktury DNA.
1952 Martha Chase i Alfred Hershey potwierdzają, że DNA jest nośnikiem dziedziczności.
1953 James Watson i Francis Crick, bazując na danych dyfrakcji promieni X otrzymanych przez Rosalind Franklin i zasadzie Chargraffa rozwiązują strukturę przestrzenną DNA. Model ten w naturalny sposób implikuje molekularny mechanizm dziedziczności.
1961 odkrycie zasad kodu genetycznego przez Holley'a, Khoranę i Nirenberga.
1977 opracowanie metody sekwencjonowania DNA przez zespoły badawcze Waltera Gilberta i Fredericka Sangera.
1986 Walter Gilbert i James Watson proponują ideę zsekwencjonowania genomu człowieka. Gilbert, argumentując, że technologia sekwencjonowania DNA rozwija się z prawem Moore'a, przewiduje, że genom zostanie zsekwencjonowany około roku 2000.
1997 sekwencjonowanie pierwszego genomu.
2000 18 maja Nature publikuje artykuł zawierający dokładne dane na temat budowy chromosomu 21 u człowieka.
2001 powstają pierwsze szkice sekwencji ludzkiego genomu w wyniku rozpoczęcia prac Human Genome Project.
2003 międzynarodowe konsorcjum naukowców ogłosiło oficjalne zakończenie prac nad poznaniem genomu ludzkiego.