|
|
narzędziaW innych językach |
Commonwealth CA-12 Boomerang
CAC CA-12 Boomerang (ang. "bumerang") – australijski samolot myśliwski z okresu II wojny światowej produkowany w latach 1942-1945. W momencie wybuchu wojny na Pacyfiku w Australii produkowano tylko dwa typy samolotów – treningowy CAC Wirraway i licencyjny bombowiec Bristol Beaufort. Ponieważ australijskie siły powietrzne RAAF nie mogły wówczas liczyć na żadne dostawy niezwykle potrzebnych samolotów myśliwskich ani z Anglii (która ledwo nadążała z produkcja na własne potrzeby), ani ze Stanów Zjednoczonych (gdzie przemysł dopiero wtedy zaczął się przestawiać na produkcje wojenną) postanowiono jak najszybciej zaprojektować i zacząć budować własny myśliwiec. Dwusilnikowy Beaufort nie nadawał się do przerobienia na samolot myśliwski ale za to był wyposażony w niezłe silniki gwiazdowe Pratt & Whitney Twin Wasp o dość dużej mocy 890 kW postanowiono więc w nowym samolocie wykorzystać te silniki, a aby maksymalnie skrócić czas projektowy kadłub został bazowany na Wirraway. Prace projektowe rozpoczęły się 21 grudnia 1941, RAAF zamówił 105 "Bumerangów" 2 lutego 1942, a pierwszy lot nowego samolotu odbył się 29 maja 1942. CA-12 był raczej małym samolotem, długim na 7,8 m, ze skrzydłami o rozpiętości 11 m. Pomimo że początkowo planowano użyć jak najwięcej części z treningowego Wirraway, ostatecznie nowo powstały samolot, pomimo zewnętrznego podobieństwa, miał całkiem inną konstrukcję, z krótszymi skrzydłami i kadłubem, a sam kadłub miał aluminiowy szkielet. Boomerang miał znakomite własności pilotażowe i był bardzo zwrotny, był znakomicie, jak na ówczesne czasy, uzbrojony w 2 działka 20 mm i 4 karabiny maszynowe 7,7 mm i bardzo dobrze opancerzony. Jednakże z powodu stosunkowo małej mocy silnika, braku turbosprężarki a także jego bardzo dużego przekroju poprzecznego był raczej powolny. Już na wysokości 4600 m jego maksymalna prędkość wynosiła tylko 490 km/h co nie było wystarczające do skutecznej walki z japońskimi Zero. W tym czasie najlepsze myśliwce osiągały 650 km/h, a nawet stosunkowo powolne F4F czy P-40 były szybsze od Boomeranga. Pomimo naprawdę niezwykłej szybkości z jaką zaprojektowano i zaczęto produkcję tego samolotu, w momencie jego wejścia do służby do Australii zaczęły docierać pierwsze partie importowanych myśliwców – amerykańskich P-40 Kittyhawk i angielskich Spitfire V i Boomerangi praktycznie nie były już potrzebne. Zdecydowano się jednak wyposażyć w stacjonujące w Australii dywizjony 83. i 85., a później także stacjonujący w Nowej Gwinei 84. dywizjon, który jednak po kilku miesiąc przezbrojony na P-40. "Bumerangi" okazały się raczej nieudanymi myśliwcami, ale już po dostarczeniu ich do Nowej Gwinei okazało się, że ich daleki zasięg, znakomita manewrowość, stosunkowo ciężkie uzbrojenie, dobre opancerzenie i łatwość w pilotażu sprawiły, że świetnie sprawdzały się w rolach samolotów szturmowych i współpracy w piechotą. Atakując większe zgrupowania nieprzyjaciela często współpracowały one z większymi samolotami jak np. F4U Corsair, "Bumerangi" oznaczały pozycję wroga małymi dziewięciokilogramowymi bombami dymnymi, a F4U dokonywały ataków na tak wybrane dla nich cele.
 Samoloty wojskowe Brytyjskiej Wspólnoty Narodów z okresu II wojny światowej
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
