|
|
narzędziaW innych językach
|
Alfons XIII Hiszpański
Alfons XIII , hiszp. Alfonso) (ur. 17 maja 1886 w Madrycie, zm. 28 lutego 1941 w Rzymie) - król Hiszpanii, syn króla Alfonsa XII. Był pogrobowcem. Panował formalnie od urodzenia do 1931; obecny król Jan Karol I jest jego wnukiem. Z przekonań liberał (mimo konserwatywnego wychowania) i zwolennik reform konstytucyjnych, mających przybliżyć Hiszpanię do standardów europejskich. Mimo to co najmniej dwukrotnie podejmowano próby zamachu na jego osobę (w 1905 roku w Paryżu i rok później w Madrycie). Zwalczany zarówno przez tradycjonalistów, jak i lewicę (anarchistów i socjalistów). W 1920 roku nadał klubowi piłkarskiemu Realowi Madryt, któremu gorąco kibicował, tytuł "Królewskich". Akceptował dyktaturę Miguela Primo de Rivery, w tym również kontrowersyjne przedsięwzięcia reżimu (m.in. stłumienie powstania Rifenów w 1927 roku). Starał się jednak kreować swój wizerunek jako osoby wrażliwej społecznie (po wizycie w ubogim regionie Lan Hurdas założył specjalna fundację pomocy dla tego miejsca). W 1931 roku po przegranych przez monarchistów wyborach samorządowych zmuszony do wyjazdu z kraju. Osiedlił się pierwotnie w Paryżu, gdzie przebywały już jego małżonka i córki, później przeniósł się do Włoch. Był miłośnikiem wszelakich sportów (głównie polo) i - co zarzucali mu przeciwnicy - sybarytą i rozpustnikiem. Zmarł na obczyźnie w 1941 roku. [edytuj] Małżeństwo i potomstwoAlfons był żonaty z Wiktorią Eugenią - córką Henryka Battenberga, która niestety przekazała najstarszemu i najmłodszemu synowi, hemofilię, pojawiającą się co drugie pokolenie u męskich potomków królowej Wiktorii. Pozostawił po sobie sześcioro dzieci (dwie córki i czterech synów):
Alfons XIII miał również kilkoro dzieci ze związków pozamałżeńskich:
[edytuj] Wywód przodków
[edytuj] Zobacz też
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
