|
|
narzędzia |
Aleksander Kwaśniewski
Aleksander Kwaśniewski (ur. 15 listopada 1954 w Białogardzie) – polski dziennikarz, polityk, działacz PZPR (1977-1990) i SdRP (1990-1995), minister w rządach Messnera i Rakowskiego, poseł na Sejm (1991-1995), Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (1995-2005). Sygnatariusz Ruchu na rzecz Demokracji, w 2007 przewodniczący Rady Programowej Lewicy i Demokratów. Studia i praca dziennikarzaJest synem Aleksandry (z d. Bałasz) i Zdzisława Kwaśniewskich. W latach 1973-1977 studiował handel zagraniczny na Wydziale Ekonomiki Transportu Uniwersytetu Gdańskiego. Nie zdał wszystkich egzaminów i nie złożył pracy magisterskiej, więc został skreślony z listy studentów UG. W młodości był aktywistą socjalistycznych studenckich organizacji prorządowych (do 1982). Pełnił funkcję między innymi przewodniczącego Rady Uczelnianej Socjalistycznego Związku Studentów Polskich (SZSP) w latach 1976-1977, później wiceprzewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego w Gdańsku (1977-1979) i członka władz naczelnych SZSP (1977-1982). Był redaktorem naczelnym tygodnika studenckiego "Itd" od listopada 1981 do lutego 1984, następnie redaktorem naczelnym dziennika "Sztandar Młodych" (1984-1985). Był też w 1985 współtwórcą pierwszego polskiego czasopisma komputerowego "Bajtek"[1]. Działalność polityczna w PRLBył członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) od 1977 aż do jej rozwiązania w 1990. Pełnił funkcję ministra-członka Rady Ministrów ds. młodzieży w rządzie Zbigniewa Messnera w latach 1985-1987, następnie przewodniczącego Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej (1987-1990). W rządzie Mieczysława F. Rakowskiego był członkiem Prezydium Rządu i przewodniczącym Komitetu Społeczno-Politycznego Rady Ministrów od października 1988 do sierpnia 1989. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu od lutego do kwietnia 1989, gdzie był, wraz z Tadeuszem Mazowieckim i Romualdem Sosnowskim, współprzewodniczącym zespołu do spraw pluralizmu związkowego. W latach 1988-1991 pełnił funkcję prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Działalność polityczna w III RzeczypospolitejOrganizator partii lewicowychPo rozwiązaniu PZPR w 1990 roku wraz z Leszkiem Millerem został współtwórcą Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej (styczeń – luty 1990), której przewodniczącym był do grudnia 1995. Następnie uczestniczył w organizowaniu wyborczej koalicji Sojuszu Lewicy Demokratycznej (SLD) przed wyborami w 1991. Był posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I i II kadencji wybranym w okręgu warszawskim z listy SLD (w wyborach w 1993 uzyskał największą liczbę głosów w kraju – 148 553)[1]. W I i II kadencji Sejmu pełnił funkcję przewodniczącego klubu parlamentarnego Sojuszu Lewicy Demokratycznej (1991-1995), lecz nigdy nie był przewodniczącym SLD. W pierwszej kadencji Sejmu zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Sprawiedliwości, trzech Komisjach Nadzwyczajnych oraz Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego, której przewodniczył od listopada 1993 do listopada 1995. W drugiej natomiast uczestniczył w posiedzeniach Komisji Polityki Gospodarczej, Budżetu i Finansów, Komisji Spraw Zagranicznych i dwóch Komisjach Nadzwyczajnych. Po wygranych przez SLD i PSL wyborach parlamentarnych w 1993 roku odmówił stanięcia na czele rządu, cedując stanowisko premiera na rzecz Waldemara Pawlaka (spotkało się to z komentarzami niektórych mediów, że w ten sposób chce uniknąć utraty popularności przed wyznaczonymi na 1995 wyborami prezydenckimi). Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Aleksander Kwaśniewski urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej sprawował przez dwie kolejne kadencje od 23 grudnia 1995 do 23 grudnia 2005. 
Wybory prezydenckie w 1995, 2000, 2005W 1995 wystartował w wyborach prezydenckich jako kandydat SLD z hasłami "Wybierzmy przyszłość" i "Wspólna Polska". W drugiej turze wyborów 19 listopada 1995 zmierzył się z prezydentem Lechem Wałęsą i uzyskał wynik 51,7% głosów wobec 48,3% Lecha Wałęsy. Podczas kolejnych wyborów 8 października 2000 pod hasłem "Dom wszystkich – Polska" zdobył 53,9% głosów już w pierwszej turze. Wkład w zwycięstwa wyborcze Kwaśniewskiego posiada Jacques Séguéla, francuski specjalista od marketingu politycznego. Został zaprzysiężony 23 grudnia 1995 jako Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, dzień po wygaśnięciu kadencji Lecha Wałęsy. Tego samego dnia złożył ślubowanie jako Zwierzchnik Sił Zbrojnych w 1 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego "Warszawa" w Mińsku Mazowieckim. Ponownie zaprzysiężony przed Zgromadzeniem Narodowym na drugą kadencję 23 grudnia 2000. Tego samego dnia na Okręcie Muzeum ORP Błyskawica w Gdyni przyjął zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi RP. W wyborach prezydenckich w 2005 popierał kandydaturę Włodzimierza Cimoszewicza jako swojego następcy. Po wycofaniu się Cimoszewicza z wyborów poparł Marka Borowskiego. W II turze wyborów udzielił poparcia Donaldowi Tuskowi. Jako ustępujący prezydent 23 grudnia 2005 uczestniczył w posiedzeniu Zgromadzenia Narodowego odbierającego przysięgę od prezydenta-elekta Lecha Kaczyńskiego. Konstytucja RP z 1997Współtworzył projekt i uczestniczył w kampanii do referendum konstytucyjnego z 25 maja 1997 na rzecz przyjęcia Konstytucji III Rzeczypospolitej Polskiej, którą podpisał 16 lipca 1997 roku. Akcesja do NATO w 199926 lutego 1999 podpisał dokumenty ratyfikujące polskie członkostwo w NATO (we wspólnej ceremonii z Prezydentem Republiki Czeskiej Vaclavem Havlem). Z jego inicjatywy zorganizowana została w Warszawie (listopad 2001), w ramach koalicji antyterrorystycznej, międzynarodowa konferencja przywódców państw Europy Środkowej, Wschodniej i Południowo-Wschodniej poświęcona wzmocnieniu działań regionu w zwalczaniu światowego terroryzmu. Twórca Inicjatywy Ryskiej (2002) – platformy współpracy państw naszego regionu Europy, tworzącej warunki do poszerzania NATO i Unii Europejskiej. Relacje polsko-żydowskie10 lipca 2001 w czasie obchodów 60. rocznicy pogromu w Jedwabnem Prezydent RP Kwaśniewski, w obecności ambasadora Izraela, Szewacha Weissa, oficjalnie, w imieniu swoim oraz tych Polaków, których sumienie jest poruszone tamtą zbrodnią [2], przeprosił za nią oraz oddał hołd pomordowanym. Oprócz aprobaty szerokich środowisk, w tym żydowskich, spotkało się to także z krytyką środowisk nie poczuwających się do odpowiedzialności Polaków za zbrodnię, jaki i tych podkreślających, że prezydent nie ma prawa przepraszać "w imieniu całego narodu". Relacje z Kościołem katolickim
W wyborach 1993, a także w trakcie kadencji Sejmu zdominowanego przez lewicę, opowiadał się zdecydowanie przeciwko ratyfikacji podpisanego przez rząd Hanny Suchockiej dokumentu, motywując to koniecznością wcześniejszego uchwalenia konstytucji.
Interwencja sojusznicza w Iraku w 2003
17 marca 2003 prezydent Kwaśniewski na wniosek premiera Millera wydał postanowienie o użyciu Polskiego Kontyngentu Wojskowego w sile 200 żołnierzy w składzie sił koalicji międzynarodowej dla przyczynienia się do wyegzekwowania realizacji przez Republikę Iraku rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1441 z dnia 8 listopada 2002 oraz związanych z nią wcześniejszych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ. Planowany rejon działań obejmował: Arabię Saudyjską, Bahrajn, Jordanię, Katar, Kuwejt, Irak oraz Zatokę Perską, Morze Czerwone i Ocean Indyjski. Polski Kontyngent Wojskowy w IrakuNa mocy postanowienia Prezydenta RP Kwaśniewskiego wydanego na wniosek premiera Millera od 3 września 2003 na terenie Iraku stacjonuje Polski Kontyngent Wojskowy w sile od 1000 do 2000 żołnierzy. Jego misja zakończy się 31 października 2008[5]. Akcesja do Unii Europejskiej w 2004
16 kwietnia 2003 stał na czele delegacji państwowej na szczyt Unii Europejskiej w Atenach podczas którego doszło do podpisania Traktatu Akcesyjnego. Jednak podpis pod traktatem złożył premier Leszek Miller, minister spraw zagranicznych Włodzimierz Cimoszewicz oraz minister ds. integracji europejskiej Danuta Huebner. Uczestniczył w kampanii na rzecz akcesji Polski do Unii Europejskiej zakończonej zwycięstwem w referendum z 8 i 9 czerwca 2003. 23 lipca 2003 prezydent dokonał uroczystej ratyfikacji Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. 1 maja 2004 wraz z ówczesnym premierem Leszkiem Millerem w Dublinie wziął udział w symbolicznym zawieszeniu polskiej flagi przed siedzibą prezydenta Irlandii, która wówczas sprawowała prezydencję w Unii Europejskiej. Pomarańczowa rewolucja na Ukrainie w 2004
Pod koniec 2004, podczas Pomarańczowej rewolucji na Ukrainie, został poproszony przez Leonida Kuczmę do roli mediatora i brał aktywny udział w rozmowach pomiędzy Wiktorem Juszczenką a Wiktorem Janukowyczem, odgrywając według części komentatorów istotną rolę w pokojowym rozwiązaniu kryzysu politycznego. 25 listopada 2005, podczas wizyty na Ukrainie, w rok po Pomarańczowej rewolucji, otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Kijowsko-Mohylańskiej. Wizyty zagranicznych głów państw w Polsce
Prezydent Aleksander Kwaśniewski gościł w Polsce wiele głów państw i szefów rządów m.in.
Wizyty zagraniczne prezydentalista niepełna
Polityka zagranicznaPodczas 10-letniej kadencji prezydent Kwaśniewski wziął udział w ponad 2600[potrzebne źródło] wydarzeniach o charakterze międzynarodowym, w tym w:
Na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych zgłosił projekt Konwencji o walce ze zorganizowaną przestępczością (1996). Polityka krajowaNominacje i powołaniaRada MinistrówPodczas swoich dwóch kadencji prezydent Kwaśniewski desygnował 5 Prezesów Rady Ministrów odbierając przysięgę:
Prezesi TK, SN, NSA
Prezes NBPPrezydent przedstawił Sejmowi kandydaturę na Prezesa Narodowego Banku Polskiego:
Rada Gabinetowa
Polityka legislacyjna
Akty łaskiAleksander Kwaśniewski ułaskawił w ciągu dwóch kadencji 4245 osób, odmówił ułaskawienia 2112 osobom.
Ordery i odznaczeniaPolskieAleksander Kwaśniewski z tytułu swego wyboru na urząd Prezydenta RP stał się:
Zagraniczne
Prezydent Aleksander Kwaśniewski został również odznaczony najwyższym odznaczeniem Kościoła prawosławnego w Polsce – Orderem św. Marii Magdaleny I stopnia z ozdobami w 1998, a także otrzymał nagrodę "Wiktora" za osobowość telewizyjną w latach 1993, 1995 i 2000. Laureat Nagrody Kisiela w 1993 i Człowiek Roku 1993 według tygodnika Wprost. W kwietniu 2006 otrzymał nagrodę im. Jana Karskiego, przyznaną za przeciwstawianie się antysemityzmowi. Kancelaria Prezydenta RPPrezydent Kwaśniewski podczas dwóch kadencji prezydenckich powoływał czterech Szefów Kancelarii Prezydenta RP: Danutę Waniek, Danutę Hubner, Ryszarda Kalisza i Jolantę Szymanek-Deresz.  Zobacz więcej w osobnym artykule: Skład Kancelarii Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego.Kwestie związane z lustracjąKwaśniewski wielokrotnie zapewniał, że nigdy nie był współpracownikiem SB[9]. Według materiałów IPN, Kwaśniewski w latach 1983-89 był zarejestrowany jako tajny współpracownik SB o pseudonimie "Alek" pod numerem ewidencyjnym 72204[9]. W 2000 roku sąd lustracyjny orzekł, że Kwaśniewski nie skłamał w swoim oświadczeniu lustracyjnym, a w teczce Kwaśniewskiego nie było zobowiązania do współpracy, raportów, donosów i zlecanych zadań, ani też danych dot. oficerów prowadzących[9]. Działalność po prezydenturzeWykłady w Stanach Zjednoczonych7 marca 2006 Kwaśniewski został gościnnym profesorem w Edmund A. Walsh School of Foreign Service gdzie prowadzi wykłady na temat demokratyzacji Europy Wschodniej, współczesnej polityki europejskiej i stosunków europejsko-amerykańskich. W waszyngtońskim Georgetown University Kwaśniewski opowiadał między innymi o integracji europejskiej i Gazociągu Północnym[10]. Ubieganie się o urząd sekretarza generalnego ONZ
Aleksander Kwaśniewski jeszcze podczas kadencji prezydenckiej nie wykluczał chęci ubiegania się o urząd sekretarza generalnego ONZ. Nieformalnie jego kandydaturę gotowa była poprzeć Ukraina. Ostatecznie nie został zgłoszony jako kandydat z Europy Wschodniej. Oficjalną kandydatką, którą poparła Polska została prezydent Łotwy Vaira Vike-Freiberga, która w głosowaniach 2 i 9 października 2006 zajęła trzecie miejsce. Kryzys polityczny na Ukrainie w 2007W kwietniu 2007 podczas kryzysu politycznego na Ukrainie Aleksander Kwaśniewski na zaproszenie i prośbę Wiktora Pinczuka, zięcia byłego prezydenta Ukrainy, Leonida Kuczmy przyleciał do Kijowa, gdzie spotkał się z premierem Wiktorem Janukowyczem, z szefem Rady Najwyższej Ołeksandrem Morozem oraz z jedną z liderów opozycji parlamentarnej, byłą premier Julią Tymoszenko. Konferencja na Uniwersytecie Warszawskim17 maja 2007 wraz Lechem Wałęsą pojawił się na konferencji zorganizowanej z inicjatywy Andrzeja Olechowskiego. Odbyła się ona w auli UW. Kwaśniewski podkreślił w wystąpieniu podczas konferencji, że nie powstaje nowa partia. Zaznaczył, że dzisiaj nie powstaje także nowy ruch.[11]. Przewodniczący KKW Lewica i Demokraci20 marca 2007 w wywiadzie dla Gazety Wyborczej [12] Kwaśniewski zapowiedział swój powrót do krajowej polityki [13]. 3 czerwca 2007 na Krajowej Konwencji Sojuszu Lewicy Demokratycznej, Kwaśniewski został wybrany przewodniczącym Rady Programowej centrolewicowej koalicji Lewica i Demokraci. W czasie kampanii wyborczej podczas wyborów do Sejmu i Senatu w 2007 został reprezentantem Koalicyjnego Komitetu Wyborczego (KKW) Lewica i Demokraci, lecz nie wyraził woli ubiegania się o mandat. Na konwencji wyborczej 23 września 2007 przewodniczący SLD Wojciech Olejniczak ogłosił, że Aleksander Kwaśniewski w wypadku zwycięstwa LiD-u w wyborach do Sejmu będzie kandydatem koalicji na premiera. Wycofanie się z polityki21 października 2007 ogłosił, że ostatecznie wycofuje się z polityki, po tym jak Lewica i Demokraci nie osiągnęli zbyt wysokiego wyniku w w wyborach do parlamentu. Jednocześnie Aleksander Kwaśniewski wziął na siebie całą winę za wynik wyborczy. Rodzina
Krytyka
WykształceniePodczas składania zeznań w 1992 ówczesny poseł Kwaśniewski podał, m.in. w ankietach sejmowych, że ma wykształcenie wyższe[14][15]. W 1995 kandydując na prezydenta przekazał Komisji Wyborczej taką informację o swoim wykształceniu. Potwierdził to także 16 października 1995 r., mówiąc w wywiadzie dla radiowej Trójki, że obronił pracę magisterską na Uniwersytecie Gdańskim i ma wyższe wykształcenie (według Rzeczypospolitej z 11 grudnia 1995 r.). 16 listopada 1995 r. (na trzy dni przed II turą wyborów), prof. Brunon Synak, prorektor Uniwersytetu Gdańskiego oświadczył, że 5 października 1978 r. Aleksander Kwaśniewski został skreślony z listy studentów wydziału Ekonomiki i Transportu |Uniwersytetu Gdańskiego. Potwierdził to kilka dni później, 24 października, rektor Uniwersytetu prof. Zbigniew Grzonka, mówiąc, że Kwaśniewski nie skończył studiów na UG; nie jest ani absolwentem uczelni, ani magistrem. Kwaśniewski nie uznał tych opinii i kolejny raz powtórzył tezę o swoim wykształceniu w wywiadzie dla Frankfurter Rundschau z 24 listopada 1995 roku. W wywiadzie nazwał odmienne stwierdzenie rektora UG w tej sprawie "manewrem wyborczym". 2 grudnia 1995 r. Kwaśniewski już jako prezydent-elekt przyznał na łamach |Polityki, że nie zrobił magisterium. Kwaśniewski tłumaczył że myślał, że ma wykształcenie wyższe, bo zdał wszystkie egzaminy na studiach. Zgodnie z jego zdaniem dopiero późniejszy wyrok sądu z 1995 jednoznacznie przesądził, że tylko osoba z tytułem magistra lub inżyniera ma wykształcenie wyższe. W 1996 prokurator umorzył postępowanie przeciwko członkom komitetu wyborczego Kwaśniewskiego dotyczące poświadczenia nieprawdy na temat wykształcenia kandydata na prezydenta. W 1979 KC PZPR rzekomo miał go wysłać na roczny kurs do Moskwy, na Wydział Dziennikarstwa Międzynarodowego w Moskiewskim Państwowym Instytucie Stosunków Międzynarodowych przy MSZ, który miał ukończyć z sukcesem uzyskując dyplom nr 1792 z dnia 20 czerwca 1980 . Dostępna w Internecie fotokopia tego dyplomu jest w rzeczywistości fałszerstwem wykonanym w redakcji NIE w roku 1997 jako dowcip primaaprilisowy.[16] "Wakacje z agentem" – prezydent kontra dziennik "Życie""Wakacje z agentem" – cykl artykułów opublikowany na łamach pierwszej edycji dziennika "Życie" w sierpniu 1997[17][18][19], dotyczący domniemanych spotkań Aleksandra Kwaśniewskiego, wówczas przewodniczącego Klubu Parlamentarnego SLD, z rosyjskim szpiegiem Władimirem Ałganowem w pensjonacie "Rybitwa" na terenie Centralnego Ośrodka Sportu we Władysławowie-Cetniewie w sierpniu 1994. Zaraz po publikacji prezydent nazwał publikację stekiem bzdur i zapowiedział skierowanie sprawy do sądu. Stwierdził, że nigdy nie spotkał się z Ałganowem. Po tych słowach, w dzienniku "Życie" opublikowano serię zdjęć, przedstawiającą prezydenta z radzieckim szpiegiem[20][21]. Następnie rzecznik Prezydenta, Antoni Styrczula oświadczył, że Prezydent Aleksander Kwaśniewski nie mógł przebywać na terenie Centralnego Ośrodka Sportu we Władysławowie-Cetniewie, bo 12 sierpnia 1994. przyjmował w stolicy delegację parlamentarzystów z Tajlandii. Według dziennikarzy Życia ambasada Tajlandii w Warszawie nie odnotowała jednak odbycia podobnej wizyty[22]. Aleksander Kwaśniewski pozwał "Życie" do sądu. Gazeta powoływała się na relacje świadków oraz rachunki za pobyt w ośrodku. W czasie procesu zeznania części świadków nie potwierdziły treści artykułu. Dowodem koronnym w sprawie sądowej przeciwko redaktorom "Życia" stała się dokumentacja Banku Inicjatyw Gospodarczych (BIG), według której Kwaśniewski przebywał w tym czasie w Irlandii, gdzie dokonywał płatności kartami banku. W 2000 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, że informacje na temat rzekomych spotkań Kwaśniewskiego a Ałganowem były nieprawdziwe i nakazał autorom tekstów oraz redaktorowi naczelnemu Tomaszowi Wołkowi publiczne przeproszenie prezydenta. W 2001 Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok w mocy, ale orzeczenie to zostało w roku 2003 zostało uchylone. W 2004 sąd apelacyjny ponownie rozpatrzył sprawę uznając, że dziennikarze nie dochowali należytej staranności oraz rzetelności podczas zbierania informacji. Wyrok ten został zaskarżony kasacją.[23][24]. Wizyta na grobach katyńskich17 września 1999 prezydent Kwaśniewski brał udział w obchodach 59. rocznicy zbrodni katyńskiej, które odbywały się w Charkowie. Jego sposób zachowania (gesty i słowa) mogły wskazywać, iż był pod wpływem alkoholu. Kancelaria Prezydenta tłumaczyła zachowanie Kwaśniewskiego "bólem lewej goleni" Cała sytuacja była oceniana skrajnie dwojako. Pojawiały się głosy sprzeciwu żądające ustąpienia prezydenta, były również głosy bagatelizujące całą sprawę i wskazujące, że całość została przejaskrawiona przez pisma sensacyjne (gazeta Super Express), a także przez stację telewizyjną TVN, która wyemitowała zdjęcia z obchodów, zawierające jednak drobne retusze (dodane odgłosy klepnięć po ramieniu, przyspieszany i spowalniany materiał filmowy, który pogłębiał efekt niemiarowego kroku) intensyfikujące wrażenie, iż prezydent jest nietrzeźwy. Pod koniec drugiej kadencji, w grudniu 2005, prezydent Kwaśniewski przyznał się do picia alkoholu przed uroczystościami w Charkowie, tłumacząc to nadmierną gościnnością zapraszających, co ma rzekomo zdarzać się podczas spotkań międzynarodowych na najwyższych szczeblach, szczególnie we wschodniej Europie. Wizyta w KL Auschwitz27 stycznia 2005 r. podczas uroczystości 60. rocznicy wyzwolenia obozu KL Auschwitz, Aleksander Kwaśniewski wymienił zasłużonych więźniów obozu, do których zaliczył takie nazwiska, jak m.in. Józef Cyrankiewicz, Tadeusz Borowski, Seweryna Szmaglewska, Bronisław Czech, Xawery Dunikowski i innych, głównie lewicowych i komunistycznych polityków. Pominięcie znanych i ważnych w historii obozu, znanych na całym świecie postaci, do których należą m.in. Witold Pilecki (założyciel obozowego związku konspiracyjnego) lub św. Maksymilian Kolbe spotkało się z niezrozumieniem. Parodiowanie Jana Pawła IIW 2000 sztab wyborczy Mariana Krzaklewskiego w 2000 przedstawił nagranie przedstawiające Marka Siwca podczas wizyty w Kaliszu, który zachęcany przez Aleksandra Kwaśniewskiego, "błogosławi" ziemię. W nagraniu widać, jak 17 września 1997 z prezydenckiego śmigłowca wysiada szef prezydenckiego Biura Bezpieczeństwa Narodowego Marek Siwiec i schodząc po schodkach kreśli w powietrzu znak krzyża w kierunku witających go urzędników i działaczy. Za Siwcem wychodzi Aleksander Kwaśniewski i pyta: Czy minister Siwiec całował już ziemię kaliską?. Wówczas szef BBN klęka i całuje ziemię[25]. Odmowa zeznań przed sejmową komisją śledcząPrezydent Kwaśniewski mimo zapowiedzi że stawi się i zatańczy [przed nią] [26][27] oświadczył 7 marca 2004, że nie stawi się przed Sejmową Komisją Śledczą badającą tzw. aferę Rywina. Na gruncie obowiązującej Konstytucji RP pojawił się spór, wedle którego Prezydent RP jako przedstawiciel władzy wykonawczej nie podlega kontroli władzy ustawodawczej (Sejmu i komisji śledczej) co wynikało z zasady trójpodziału władzy wyrażonej w art. 10 Konstytucji. Przeciwnicy tego poglądu (Zbigniew Ziobro, Jan Rokita) wywodzili swoje racje z przepisów Ustawy o komisji śledczej z 1999, która wyposażała Sejmową Komisję Śledczą w prawo wzywania na przesłuchanie każdego obywatela. Ułaskawienie Zbigniewa Sobotki24 stycznia 2005 Sąd Okręgowy w Kielcach skazał Zbigniewa Sobotkę na 3,5 roku pozbawienia wolności oraz 5 lat zakazu sprawowania funkcji administracyjnych wymagających dostępu do materiałów tajnych – za przekazanie tajnych informacji o planowanej akcji Policji politykom powiązanym z działaczami samorządowymi ze Starachowic, podejrzanymi o związki ze zorganizowaną przestępczością (tzw. afera starachowicka). 16 listopada 2005 Sąd Apelacyjny w Krakowie utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego. 28 listopada 2005 Aleksander Kwaśniewski wszczął na wniosek Zbigniewa Sobotki procedurę jego ułaskawienia a 16 grudnia, na kilka dni przed końcem kadencji, w drodze ułaskawienia zmniejszył karę do 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 2 lata. Decyzja ta spotkała się z krytyką niektórych przedstawicieli partii politycznych, m.in. byłego ministra MSWiA Marka Biernackiego[28] Taśmy OleksegoW 2006 były premier Józef Oleksy w prywatnej rozmowie z Aleksandrem Gudzowatym stwierdził, że Aleksander Kwaśniewski nigdy nie będzie w stanie udowodnić legalnego pochodzenia swojego majątku[29]. Przebieg kilkugodzinnej rozmowy, którą zarejestrowała ochrona biznesmena przekazany został do prokuratora. Jej treść opublikował Dziennik [30] 22 marca 2007 oraz tygodnik Wprost. W dniu publikacji Aleksander Kwaśniewski nazwał Józefa Oleksego ostatecznym kretynem i zdrajcą[31] zarzucając partii rządzącej inspirowanie przecieku do mediów zapisu rozmów Gudzowaty-Oleksy. Oleksy wycofał się ze wszystkich stwierdzeń, które padły w jego rozmowie z Gudzowatym oraz publicznie za nie przeprosił. Problemy z niedyspozycją w kampanii wyborczej 200722 września 2007 roku polskie stacje telewizyjne pokazały fragmenty wrześniowego wykładu Kwaśniewskiego w Kijowie wygłaszanego w języku rosyjskim, na którym chwiał się i miał kłopoty z mową. Na pytanie TVN Faktów o tę sprawę, Kwaśniewski odpowiedział: Może wypiłem kieliszek, może dziesięć. Nikogo to nie powinno obchodzić. To byli moi przyjaciele Ukraińcy. Na wykładzie z udziałem Kwaśniewskiego obecna była przede wszystkim ukraińska młodzież.[32][33] Inne kontrowersjeSprawa "Polisy". Gazeta Polska 3 grudnia 2003 r. ujawniła, że Kwaśniewski w deklaracji majątkowej, którą wypełniał jako poseł zgodnie z ustawą antykorupcyjną nie ujawnił akcji Towarzystwa Ubezpieczeniowo-Reasekuracyjnego Polisa, posiadanych przez małżonkę Jolantę Kwaśniewską. Pakiet akcji wynosił 31332 akcji, dywidenda za 1995 wynosiła ponad 53200 nowych złotych. Sprawa ustawy ścigającej zbrodnie PRL-u. Gazeta Wyborcza opublikowała w 1995 roku wywiad z posłem Kwaśniewskim, w którym zaprzeczył, że brał udziału w głosowaniu ws. ustawy dotyczącej ścigania zbrodni PRL-u. Jednak wydruk sejmowy jednoznacznie wskazał, że Kwaśniewski głosował przeciwko ustawie. Kilka dni po opublikowaniu wydruku tłumaczył, że w tym czasie rozmawiał z wiceministrem spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii, przyszedł na salę tylko na głosowanie i podniósł rękę tak, jak osoba odpowiedzialna w klubie za tę sprawę. Sprawa mebli "Forte". W lutym 1998 r. pojawiła się reklama mebli "Forte" z prezydentem Kwaśniewskim i hasłem "Prezydent powinien być zadowolony". Prezydent bronił się, że wspiera firmy eksportujące na rynki azjatyckie. Zaprzeczał, by z firmą meblową łączył go kontrakt albo układ towarzyski. Wkrótce PAP ogłosiła, że salon meblowy "Forte" w Gdańsku prowadzi szwagier Jolanty Kwaśniewskiej, Mariusz Godlewski wraz z ojcem Czesławem Godlewskim. Sprawa Marka Dochnala. W tygodniku Polityka z 30.10.2004 Aleksander Kwaśniewski powiedział: "Dochnala oczywiście nie znam, nigdy z nim nie rozmawiałem, nie miałem z nim żadnych kontaktów." Natomiast tygodnik Wprost w numerze 10/2005 opublikował fotografie Aleksandra i Jolanty Kwaśniewskich z 1997 roku rozmawiających z Markiem Dochnalem. Sprawa Andrzeja Gołoty. Aleksander Kwaśniewski juz jako prezydent spotkał się w USA z Andrzejem Gołotą, ściganym listem gończym przez polską prokuraturę. Później wystawił Gołocie list żelazny na powrót do kraju. Po latach Kwaśniewski przyznał, że Gołota był pierwszym znaczącym sponsorem Fundacji "Porozumienie bez barier", który wpłacił na konto fundacji 100 000 dolarów. Przypisy
| ||||||||||||||||||||||||
