|
|
เครื่องมือ |
มอร์นิงมุซุเมะ
มอร์นิงมุซุเมะ (「モーニング娘。」 Mōningu Musume?, อังกฤษ: Morning Musume) คือ กลุ่มนักร้องหญิงของประเทศญี่ปุ่น สังกัดค่ายเฮลโล! โปรเจ็คท์ ได้รับการก่อตั้งในนามของสึงกุ (หรือเทราดะ มิตสึโอะ โปรดิวเซอร์และผู้ประพันธ์คำร้องและทำนองประจำกลุ่ม) [1] มีแนวเพลงประจำคือแนวเจ-ป็อปที่มีจังหวะสนุกสนาน ชื่อ "มอร์นิงมุซุเมะ" เกิดจากการรวมกันของคำว่า "มอร์นิง" (Morning) ซึ่งเป็นคำในภาษาอังกฤษแปลว่า "ยามเช้า" กับคำว่า "มุซุเมะ" (娘) ซึ่งเป็นคำในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "บุตรสาว" หรือ "เด็กผู้หญิง" เมื่อรวมทั้งสองคำนี้เข้าด้วยกัน คำว่ามอร์นิงมุซุเมะจึงมีความหมายว่า "เหล่าสาวน้อยแห่งรุ่งอรุณ" (Morning Girls) หรือ "บุตรสาวแห่งรุ่งอรุณ" (Morning Daughter) [2] ชื่อมอร์นิงมุซุเมะนี้ ยังมักจะถูกเรียกแบบย่อโดยกลุ่มผู้ฟังและสื่อมวลชนต่าง ๆ ว่า โมมุซุ (モームス) หรือ โมมุซุเมะ (モー娘) อีกด้วย มอร์นิงมุซุเมะได้สร้างและตอกย้ำอัตลักษณ์ของตนเองให้เป็นที่จดจำ ด้วยการหมุนเวียนสมาชิกเข้าและออกจากกลุ่มอยู่ตลอดเวลา โดยในแต่ละปีจะต้องมีสมาชิกอย่างน้อยหนึ่งคนออกจากกลุ่มไปด้วยเหตุผลต่าง ๆ ซึ่งกระบวนการที่นักร้องในกลุ่มพ้นสภาพความเป็นสมาชิกนี้ เรียกว่า "ซตสึเงียว" (卒業) ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยว่า "สำเร็จการศึกษา"[3] ส่วนกระบวนการรับสมาชิกเข้า จะกระทำผ่านโครงการคัดเลือกนักร้องหน้าใหม่ โดยมีสึงกุเป็นผู้พิจารณาและตัดสินว่าผู้เข้าร่วมโครงการคนใดเหมาะสมจะเป็นสมาชิกของกลุ่มมากที่สุด การทำงานของมอร์นิงมุซุเมะมักจะใกล้ชิดกับกลุ่มนักร้องหรือศิลปินเดี่ยวหน่วยอื่น ๆ ที่อยู่ในสังกัดเฮลโล! โปรเจ็คท์ ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น อายะ มัตสึอูระ เบอร์รีซ์โคโบ เมล่อนคิเน็มบิ หรือบิยูเด็ง เป็นต้น ปัจจุบันนี้ มอร์นิงมุซุเมะคือกลุ่มนักร้องที่มียอดจำหน่ายผลงานสูงที่สุดตลอดกาลในประเทศญี่ปุ่น
[แก้] ประวัติ[แก้] พ.ศ. 2540
กลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะได้รับการก่อตั้งในปี พ.ศ. 2540 โดย สึงกุ หรือมิตสึโอะ เทราดะ โปรดิวเซอร์ดนตรีชาวญี่ปุ่น[4] สมาชิกรุ่นที่หนึ่งของกลุ่มมีจำนวนทั้งสิ้น 5 คน ได้แก่ ยูโกะ นากาซาวะ คาโอริ อีดะ นัตสึมิ อาเบะ อายะ อิชิงูโระ และอาซูกะ ฟูกูดะ ทั้งห้าคนนี้ได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศจากโครงการคัดเลือกนักร้องหญิงของ ชารัม คิว (วงดนตรีเจ-ร็อกที่สึงกุทำหน้าที่หัวหน้าวง) [5][2] หลังจากสิ้นสุดการคัดเลือกในโครงการดังกล่าว สึงกุได้ตัดสินใจนำพวกเธอทั้งห้ามาตั้งกลุ่มนักร้องชั่วคราวโดยใช้ชื่อกลุ่มว่า มอร์นิงมุซุเมะ เขาได้ท้าทายพวกเธอว่า หากพวกเธอสามารถทำให้เพลงซิงเกิล "ไอโนะทะเนะ" ซึ่งเป็นผลงานตัวอย่างผลงานแรกของกลุ่ม มียอดจำหน่าย 50,000 ชุดขึ้นไปภายในเวลา 5 วันได้[4] กลุ่มมอร์นิงมุซุเมะของพวกเธอจะได้รับการก่อตั้งอย่างเป็นทางการต่อไป ซึ่งผลปรากฏว่า พวกเธอสามารถทำสำเร็จตามคำท้าทายของสึงกุได้ภายในระยะเวลา 4 วัน จึงเป็นผลให้เกิดข้อตกลงในการก่อตั้งกลุ่มนักร้องมอร์นิงมุซุเมะอย่างเป็นทางการในที่สุด [แก้] พ.ศ. 2541
วันที่ 28 มกราคม มอร์นิงมุซุเมะออกผลงานซิงเกิลอย่างเป็นทางการชุดแรกที่ชื่อว่า "มอร์นิงคอฟฟี" โดยซิงเกิลชุดนี้ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่ 6 ในตารางจัดอันดับเพลงแนวป็อปของประเทศญี่ปุ่น[6] หลังจากนั้น ในวันที่ 12 มีนาคม สึงกุได้เปิดตัวสมาชิกรุ่นที่สองของกลุ่มจำนวน 3 คน ได้แก่ เค ยาซูดะ มาริ ยางูจิ และซายากะ อิจิอิ[7] ทำให้จำนวนสมาชิกในขณะนั้นมีทั้งสิ้น 8 คน โดยผลงานชิ้นแรกของสมาชิกรุ่นที่สองนี้ ได้แก่ อัลบั้มซิงเกิลชุดที่สองที่ชื่อ "ซัมเมอร์ไนท์ทาวน์" วันที่ 8 กรกฎาคม มอร์นิงมุซุเมะเปิดตัวผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดแรกที่ชื่อว่า "เฟิสต์ไทม์" โดยภายในอัลบั้มชุดนี้ได้มีการบันทึกเพลง "ไอโนะทะเนะ" เพลงซิงเกิลเพลงแรกของกลุ่ม และเพลง "มอร์นิงคอฟฟี" เพลงซิงเกิลอย่างเป็นทางการเพลงแรกของกลุ่มเอาไว้ด้วย ต่อมา วันที่ 9 กันยายน มอร์นิงมุซุเมะได้ออกผลงานอัลบั้มซิงเกิลชุดที่สามที่ชื่อ "ไดเตะ โฮลด์ออนมี!" ผลงานชุดนี้ได้รับความนิยมจากผู้ฟังเป็นอย่างมากจนติดอันดับที่ 1[6] โดยในช่วงเวลานี้เอง ยูโกะ นากาซาวะ หัวหน้ากลุ่มรุ่นก่อตั้ง ได้หันมาทดลองทำงานในฐานะศิลปินเดี่ยวเป็นครั้งแรก[7] [แก้] พ.ศ. 2542วันที่ 10 กุมภาพันธ์ มอร์นิงมุซุเมะออกผลงานซิงเกิลชุดที่สี่ที่ชื่อ "เมโมรี เซชุงโนะฮิกะริ" ผลงานชุดนี้ได้รับความนิยมในอันดับที่ 2 ของตารางจัดอันดับเพลง โอริคอน ของประเทศญี่ปุ่น[6] ต่อมา วันที่ 18 เมษายน อาซูกะ ฟูกูดะ ได้ ‘สำเร็จการศึกษา’ จากกลุ่มไปเพื่อทุ่มเทในกับการเรียนอย่างเต็มที่ โดยการสำเร็จการศึกษาของเธอในครั้งนั้น ทำให้เธอเป็นสมาชิกมอร์นิงมุซุเมะที่มีอายุการทำงานสั้นที่สุด คือ 2 ปี 
ในปีนี้ สึงกุได้ก่อตั้งกลุ่มนักร้องย่อยของมอร์นิงมุซุเมะขึ้นมาเป็นกลุ่มแรก โดยใช้ชื่อกลุ่มว่า "ทัมโปโปะ" ซึ่งสมาชิกในกลุ่มประกอบด้วยสมาชิกมอร์นิงมุซุเมะจำนวน 3 คน ได้แก่ คาโอริ อีดะ อายะ อิชิงูโระ และมาริ ยางูจิ โดยแนวเพลงของกลุ่มนี้มีจังหวะที่ช้าและมีเนื้อหาที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่าของมอร์นิงมุซุเมะ วันที่ 12 พฤษภาคม มอร์นิงมุซุเมะเปิดตัวผลงานซิงเกิลชุดที่ห้าที่ชื่อ "มะนะสึโนะโคเซ็ง" ผลงานชิ้นนี้ประสบความสำเร็จในอันดับที่ 3[6] โดยมียอดจำหน่ายลดลงจากเพลงเมโมรี เซชุงโนะฮิกะริ ประมาณครึ่งหนึ่ง ต่อมา ในวันที่ 14 กรกฎาคม ทางกลุ่มได้เปิดตัวซิงเกิลชุดที่หกที่ชื่อ "ฟุรุซะโตะ" ออกมาอีกหนึ่งชุด โดยในเพลงฟุรุซะโตะที่อยู่ในซิงเกิลชุดนี้ นัตสึมิ อาเบะ ได้ร้องเอาไว้ในแนวเสียงหลักเกือบทั้งเพลง ส่วนสมาชิกคนอื่น ๆ ได้ร้องในแนวเสียงประสาน ซิงเกิลชุดนี้ประสบความสำเร็จในอันดับที่ 5[6] และมียอดจำหน่ายที่ลดลงมาประมาณครึ่งหนึ่งของชุดมะนะสึโนะโคเซ็ง วันที่ 28 กรกฎาคม มอร์นิงมุซุเมะออกผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่สองโดยใช้ชื่อชุดว่า "เซคอนมอร์นิง" ในอัลบั้มชุดนี้ ได้มีการนำเพลงไดเตะ โฮลด์ออนมี! (เวอร์ชันรีมิกซ์) มะนะสึโนะโคเซ็ง (เวอร์ชันรีมิกซ์) เมโมรี เซชุงโนะฮิกะริ และฟุรุซะโตะ มาบันทึกไว้ด้วย หลังจากนั้นไม่นาน สึงกุได้จัดโครงการคัดเลือกสมาชิกรุ่นที่สามขึ้น โดยมีเป้าหมายว่า จะต้องมีผู้ชนะเลิศจากโครงการนี้จำนวน 2 คน แต่ในที่สุดผู้ที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศมีเพียงคนเดียว นั่นคือ มากิ โกะโต ซึ่งในขณะนั้นเธอมีอายุ 13 ปี ซึ่งถือว่าเป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่ม และได้รับการขนานนามว่าเป็น ‘สาวน้อยมหัศจรรย์’ อีกด้วย[7] ต่อมา ในวันที่ 9 กันยายน มอร์นิงมุซุเมะได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลชุดที่เจ็ดที่ชื่อ "เลิฟแมชีน" ออกมา โดยผลงานชุดนี้สามารถสร้างยอดจำหน่ายได้เกิน 1 ล้านชุดได้เป็นครั้งแรกและเป็นยอดจำหน่ายที่สูงที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งกลุ่ม (ยอดจำหน่ายรวมทั้งหมดของเลิฟแมชีนเท่ากับ 1,646,630 ชุด[8]) ในช่วงเวลาดังกล่าว โกะโตได้ร่วมงานกับเค ยาซูดะ และซายากะ อิจิอิ ในกลุ่มนักร้องย่อยของมอร์นิงมุซุเมะกลุ่มที่สองที่ชื่อ "เพททีโมนิ" (หรือที่เรียกในอีกชื่อหนึ่งว่า "พุคจิโมนิ") โดยซิงเกิลแรกของกลุ่มคือเพลง "โจกตโตะ เลิฟ" ซึ่งนำออกมาวางจำหน่ายหลังจากผลงานเลิฟแมชีนประสบความสำเร็จได้สามเดือน [แก้] พ.ศ. 2543วันที่ 7 มกราคม อายะ อิชิงูโระ ได้ ‘สำเร็จการศึกษา’ จากกลุ่มเพื่อเข้าพิธีวิวาห์กับชินยะ ตำแหน่งกลองของวงเจ-ร็อกที่ชื่อว่า "ลูนาซี"[7] เป็นผลให้สมาชิกของกลุ่มเหลือทั้งสิ้น 7 คน ต่อมา วันที่ 26 มกราคม มอร์นิงมุซุเมะได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลชุดที่แปดที่ชื่อ "โคะอิโนะ แดนซ์ไซต์" ผลงานชุดนี้ประสบความสำเร็จในอันดับที่ 2[6] และมียอดจำหน่ายเกิน 1 ล้านชุด วันที่ 29 มีนาคม ทางกลุ่มได้ออกผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ที่ชื่อ "เทิร์ด ~เลิฟแพราไดซ์~" โดยในอัลบั้มชุดนี้ได้บันทึกเพลงซิงเกิล "เลิฟแมชีน" และ "โคะอิโนะ แดนซ์ไซต์" เอาไว้ด้วย ผลงานชุดนี้สามารถสร้างยอดจำหน่ายรวมได้เกินกว่า 8 แสนชุด ซึ่งถือว่าเป็นยอดจำหน่ายสตูดิโออัลบั้มของมอร์นิงมุซุเมะที่สูงที่สุดจนถึงทุกวันนี้ 
หลังจากนั้น ในวันที่ 16 เมษายน มอร์นิงมุซุเมะได้เปิดตัวสมาชิกใหม่รุ่นที่สี่จำนวน 4 คน ประกอบด้วย ริกะ อิชิกาวะ ฮิโตมิ โยชิซาวะ โนโซมิ สึจิ และไอ คาโงะ[9] ซึ่งจากการเพิ่มขึ้นของสมาชิกรุ่นที่สี่นี้ ทำให้จำนวนรวมของสมาชิกทั้งหมดในขณะนั้นเท่ากับ 11 คน วันที่ 17 พฤษภาคม ทางกลุ่มได้เปิดตัวซิงเกิลชุดที่เก้าที่ชื่อ "แฮปปีซัมเมอร์เวดดิง" ต่อมาไม่นาน ในวันที่ 21 พฤษภาคม ซายากะ อิจิอิ ได้ ‘สำเร็จการศึกษา’ ออกจากกลุ่มไปเพื่อทุ่มเทให้กับการทำงานด้านดนตรีในแบบของเธอเอง โดยหลังจากนั้น เธอได้เข้าร่วมกับวงดนตรี "คิวบิคครอสส์" ในฐานะของนักร้องนำ และได้เข้าพิธีวิวาห์กับนาโอกิ โยชิซาวะ เพื่อนร่วมวงคิวบิคครอสส์อีกด้วย ด้วยเหตุที่อายะ อิชิงูโระ และซายากะ อิจิอิ 'สำเร็จการศึกษา' จากกลุ่มไป กลุ่มนักร้องย่อยทัมโปโปะและเพททีโมนิที่อดีตสมาชิกทั้งสองเคยสังกัดอยู่ จึงต้องเปลี่ยนแปลงตัวสมาชิก โดยการจัดให้ฮิโตมิ โยชิซาวะ เข้าร่วมกับกลุ่มเพททีโมนิ และไอ คาโงะ กับริกะ อิชิกาวะ เข้าร่วมกับกลุ่มทัมโปโปะ ขณะเดียวกัน มาริ ยางูจิ ไอ คาโงะ โนโซมิ สึจิ และมิกะ ทอดด์ นักร้องจากกลุ่ม "โคโคนัทส์มุซุเมะ" ก็ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของกลุ่มนักร้องย่อยกลุ่มใหม่ที่ชื่อ "มินิโมนิ" ซึ่งกลุ่มนักร้องกลุ่มนี้มีจุดประสงค์เพื่อเอาใจผู้ฟังอายุน้อย และมีการสร้างความจดจำด้วยการจำกัดความสูงของสมาชิกในกลุ่มไว้ไม่เกิน 150 เซนติเมตร (ประมาณ 5 ฟุต) เพลงซิงเกิลเพลงแรกของมินิโมนิมีชื่อว่า "มินิโมนิจังเค็มเปียวน์!" ซึ่งผลงานชิ้นนี้ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่ 1[6] ในตารางจัดอันดับเพลงของประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย ถัดมาหลังจากนั้น มอร์นิงมุซุเมะได้เปิดตัวซิงเกิลชุดที่สิบและสิบเอ็ดออกมา ได้แก่ "ไอวิช" (วันที่ 6 กันยายน) และ "เร็นไอ เรโวลูชัน 21" (วันที่ 13 ธันวาคม) ซึ่งผลงานทั้งสองนี้ ได้ช่วยกันสร้างแนวโน้มความนิยมในดนตรีประเภทป็อปสนุกสนานของประเทศญี่ปุ่น และทำให้เกิดมาตรฐานความนิยมในแบบของมอร์นิงมุซุเมะขึ้นมาอีกด้วย นอกจากนั้น ในปีนี้ มอร์นิงมุซุเมะยังได้สร้างประเพณีการแสดงละครเวทีประจำปีของกลุ่มขึ้น โดยละครเวทีเรื่องแรกที่กลุ่มได้แสดงนั้นมีชื่อว่า "เลิฟเซนจูรี" [แก้] พ.ศ. 2544
วันที่ 31 มกราคม มอร์นิงมุซุเมะเปิดตัวผลงานอัลบั้มรวมเพลงชุดแรกที่มีชื่อว่า "เบสต์! มอร์นิงมุซุเมะ 1" ผลงานชุดนี้สามารถสร้างยอดจำหน่ายได้ 2,259,510 ชุด[8] ซึ่งถือเป็นยอดการจำหน่ายอัลบั้มที่สูงที่สุดของสังกัดเฮลโล! โปรเจ็คท์ จนถึงทุกวันนี้ อัลบั้มชุดนี้บันทึกผลงานเพลงที่ผ่านมาของกลุ่มเอาไว้ 14 เพลง และเพลงใหม่ที่ชื่อ "เซย์เยห์! ~มตโตะ มิราเคิลไนท์~" อีก 1 เพลง ต่อมา ในวันที่ 15 เมษายน ยูโกะ นากาซาวะ หัวหน้ากลุ่มในขณะนั้น ได้ ‘สำเร็จการศึกษา’ จากกลุ่มไป เพื่อทุ่มเทให้กับอาชีพศิลปินเดี่ยว ประกอบกับวัยและสภาพร่างกายของเธอที่เธอรู้สึกว่าถึงขีดจำกัดที่จะใช้ทำกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกับกลุ่มแล้ว เป็นผลให้คาโอริ อีดะ และเค ยาซูดะ รับตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มร่วมแทนนากาซาวะทันที ในช่วงเวลาเดียวกัน ริกะ อิชิกาวะ ก็ได้รับการยืมตัวให้เป็นนักร้องประจำกลุ่มนักร้องชั่วคราวที่ชื่อ "คันทรีมุซุเมะ" อย่างไม่เป็นทางการ โดยอิชิกาวะได้ร่วมงานกับกลุ่มดังกล่าวในระยะสั้นเท่านั้น วันที่ 25 กรกฎาคม ทางกลุ่มได้ออกผลงานซิงเกิลชุดที่ 12 ที่ชื่อ "เดอะพีซ!" ซิงเกิลเพลงนี้ผลิตออกมาอย่างจำกัดจำนวน โดยผู้ที่ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลาง (เซ็นเตอร์) ของเพลงนี้คือ ริกะ อิชิกาวะ ต่อมา มอร์นิงมุซุเมะก็ได้ต้อนรับสมาชิกใหม่อีก 4 คนในฐานะสมาชิกรุ่นที่ 5 ที่ผ่านการคัดเลือกในโครงการ เลิฟว์ออดิชัน 21 ซึ่งได้แก่ ไอ ทากาฮาชิ, อาซามิ คนโนะ, มาโกโตะ โองาวะ และริสะ นีงากิ[10]จากการคัดเลือกครั้งนี้ ทำให้สมาชิกทั้งหมดของกลุ่มเพิ่มขึ้นมาเป็น 13 คน โดยเพลงซิงเกิลเปิดตัวของรุ่นนี้ คือเพลง มร.มูนไลท์ ~ไอโนะ บิกแบนด์~ (เพลงนี้มีฮิโตมิ โยชิซาวะ เป็นเซ็นเตอร์) [แก้] พ.ศ. 2545
ปี พ.ศ. 2545 เป็นปีที่สมควรต่อการจดจำอีกปีหนึ่งสำหรับมอร์นิงมุซุเมะ เนื่องจากปีนี้เป็นปีที่มากิ โกะโต ได้ ‘สำเร็จการศึกษา’ ออกไป และมีการสับเปลี่ยนตำแหน่งสมาชิกในกลุ่มย่อยต่าง ๆ อีกเป็นจำนวนมาก โดยมีการโยกย้ายคาโอริ อีดะ, มาริ ยางูจิ และไอ คาโงะ ออกจากกลุ่มทัมโปโปะ เหลือเอาไว้แต่ริกะ อิชิกาวะ และได้ดึงเอาอาซามิ คนโนะ, ริสะ นีงากิ, และอายูมิ ชิบาตะ นักร้องจากกลุ่มย่อย เมลอนคิเน็มบิ เข้ามาแทนทั้งสามคนที่ออกไป (หลังจากการจัดตัวสมาชิกใหม่ครั้งนั้น ทัมโปโปะได้ออกซิงเกิลใหม่มาเพียงเพลงเดียวก่อนที่กลุ่มจะเข้าสู่สภาวะชะงักงันอย่างไม่มีกำหนด) อีกด้านหนึ่ง มาโกโตะ โองาวะ และอายากะ คิมูระ จากกลุ่มโคโคนัทส์มุซุเมะ ก็ได้รับเลือกให้มาแทนที่เค ยาซูดะ กับมากิ โกะโต ในกลุ่มย่อยเพททีโมนิ ซึ่งหลังจากนั้นมากลุ่มย่อยกลุ่มนี้ก็ไม่ได้สร้างงานเพลงซิงเกิลอีก มีเพียงแต่การแสดงคอนเสิร์ตเท่านั้นที่เป็นผลงานของกลุ่ม จนกระทั่งเฮลโล! โปรเจ็คท์ ได้ออกซีดีเพลงคอลเล็คชัน "เพททีเบสท์ 4" ขึ้นมา เพททีโมนิจึงได้ออกซิงเกิลใหม่ที่ชื่อ ว้าวว้าวว้าว และบันทึกลงไปในซีดีชุดนี้ด้วย สำหรับกลุ่มมินิโมนิ มาริ ยางูจิ ก็ถูกแทนที่โดยไอ ทากาฮาชิ กลุ่มนี้ได้ออกงานอัลบั้มที่ 2 และผลงานซิงเกิลอีกจำนวนหนึ่ง จนกระทั่งมิกะ ทอดด์ สมาชิกในกลุ่ม ‘สำเร็จการศึกษา’ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2547 กลุ่มนี้จึงเข้าสภาวะชะงักงันไปอีกกลุ่มหนึ่ง ในเดือนกุมภาพันธ์ของปีนี้ มอร์นิงมุซุเมะได้เปิดตัวเพลงซิงเกิล โซวดะ! เว'อร์ อไลฟว์ ออกมา เพลงนี้เป็นเพลงที่มีการรวมแนวดนตรีที่หลากหลายให้เข้ามาอยู่ในเพลงเพลงเดียว โดยผู้ที่ร้องในตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลงนี้ได้แก่มาริ ยางูจิ ต่อมาในเดือนมีนาคม หลังจากที่รอมานาน 2 ปี อัลบั้มที่ 4 ของกลุ่มที่ชื่อ โฟร์ธ อิกิมัสโชอิ! ก็ออกมาสู่สาธารณชน อัลบั้มนี้เป็นงานอัลบั้มชิ้นแรกของมอร์นิงมุซุเมะที่สามารถคว้าอันดับ 1[6] ของชาร์ตโอริคอนได้ ภายในอัลบั้มนี้ ได้บรรจุเพลง เร็นไอ เรฟโวลูชัน 21 (เวอร์ชันผู้ร้อง 13 คน) , เดอะพีซ! (เวอร์ชันเต็มและยาวกว่าเดิม) , มร.มูนไลท์ ~ไอโนะ บิกแบนด์~ (เวอร์ชันมีเสียงพูดก่อนเริ่มเพลง) และ โซวดะ เว'อร์ อไลฟว์ ลงไปด้วย ต่อจากนั้นมา มอร์นิงมุซุเมะได้ออกเพลงซิงเกิลมาอีก 2 เพลง ได้แก่เพลง ดูอิท! นาว (วางจำหน่ายเดือนกรกฎาคม) ซึ่งถือเป็นเพลงสุดท้ายของมากิ โกะโต และเพลง โคโกะนิอิรุเซ! (วางจำหน่ายเดือนตุลาคม) ที่เป็นอีกเพลงหนึ่งของกลุ่มที่คว้าอันดับ 1[6] ของชาร์ตโอริคอนมาครองได้ [แก้] พ.ศ. 2546
ในเดือนกุมภาพันธ์ มอร์นิงมุซุเมะได้ออกผลงานซิงเกิลที่ 17 ในชื่อ มอร์นิงมุซุเมะ โนะเฮียวก์โกริเฮียวตันจิมะ มา เพลงนี้มีความพิเศษตรงที่เป็นเพลงที่นำกลับมาร้องใหม่ และเป็นเพลงแรกของกลุ่มที่สึงกุไม่ได้ประพันธ์เนื้อร้องให้ ต่อมาในเดือนเมษายน ทางกลุ่มได้ออกงานซิงเกิลมาอีกงานหนึ่ง ชื่อ แอสฟอร์วันเดย์ เพลงนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก สามารถขายได้ 129,893 ชุด[8] และได้รับอันดับที่ 1[6] ในชาร์ตเพลงโอริคอนด้วย ก่อนหน้าที่มีการคัดเลือกสมาชิกรุ่นที่ 6 มอร์นิงมุซุเมะได้ออกอัลบั้มที่ 5 มา โดยใช้ชื่อชุดว่า "นัมเบอร์ไฟว์" อัลบั้มชุดนี้เป็นอัลบั้มสุดท้ายที่เค ยาซูดะ และนัตสึมิ อาเบะ มีส่วนร่วม ในขณะเดียวกัน มันก็ยังเป็นอัลบั้มชุดแรกที่นำอดีตสมาชิกของกลุ่มกลับมาร่วมงานด้วย (อดีตสมาชิกผู้นั้นคือ มากิ โกะโต เธอได้มาร่วมบันทึกเสียงในเพลง เยส! ป็อกกี้เกิร์ลส และ ซตสึเงียวโรวโกะ ที่อยู่ในอัลบั้มชุดนี้) ภายในอัลบั้มชุดนี้ประกอบไปด้วยเพลงซิงเกิลเพียง 2 เพลงเท่านั้นได้แก่ เพลง ดูอิท! นาว และ โคโกะนิอิรุเซ! ต่อมา สมาชิกของมอร์นิงมุซุเมะรุ่นที่ 6 ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น ประกอบไปด้วย เอริ คาเมอิ, ซายูมิ มิจิชิเงะ และเรนะ ทานากะ ซึ่งหลังจากที่พวกเธอประสบความสำเร็จจากการปรากฏตัวผ่านรายการเพลงช่วงปีใหม่ที่ชื่อ โคฮากุอูตะกัสเซ็ง ก็มีคำสั่งให้เพิ่มตัวมิกิ ฟูจิโมโตะ ศิลปินเดี่ยวในสังกัดที่ประสบความสำเร็จอยู่แล้ว เข้าไปเป็นสมาชิกรุ่นที่ 6 อีกคนหนึ่ง [7] คอนเสิร์ตแรกของสมาชิกในรุ่นที่ 6 เป็นคอนเสิร์ต ‘สำเร็จการศึกษา’ ของเค ยาซูดะ หลังจากคอนเสิร์ตในครั้งนั้นเสร็จสิ้นลง สึงกุได้ประกาศว่ามอร์นิงมุซุเมะรุ่นที่ 6 นี้เป็นรุ่นแรกที่มีสมาชิกถึง 16 คน ซึ่งเป็นจำนวนที่มากที่สุดตั้งแต่มีการก่อตั้งกลุ่มนักร้องผู้หญิงกลุ่มนี้ขึ้นมา เพลงซิงเกิลเพลงแรกของสมาชิกรุ่นที่ 6 คือเพลง ชาบนดามะ ซิงเกิลเพลงนี้มีเนื้อร้องที่หาฟังได้ยากแต่ก็ยังผสมผสานไปด้วยการเต้นในแบบมอร์นิงมุซุเมะที่เห็นจนคุ้นตา หลังจากที่เค ยาซูดะ ออกจากกลุ่มไป ผู้ที่ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้ากลุ่มคนแรกคือมาริ ยางูจิ โดยขณะนั้นเธอยังได้รับหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนและผู้ช่วยให้กับนักร้องในสังกัด "เฮลโล! โปรเจ็คท์ คิดส์" อีกด้วย ซึ่งต่อมา เธอและนักร้องในสังกัดนี้อีก 5 คน ได้มาตั้งกลุ่มนักร้องอีกกลุ่มที่ใช้ชื่อว่า ซิกซ์ ในช่วงปลายปีเดียวกัน มอร์นิงมุซุเมะได้ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อย 2 กลุ่ม เพื่อเพิ่มจำนวนการเดินสายไปตามเมืองต่าง ๆ มากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะเมืองเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถรองรับการจัดงานแสดงของกลุ่ม/คณะศิลปินที่มีจำนวนสมาชิก 15 คนขึ้นไปได้ กลุ่มทั้งสองนี้มีชื่อว่า มอร์นิงมุซุเมะ ซากูระกูมิ และ มอร์นิงมุซุเมะ โอโตเมะกูมิ โดยกลุ่มซากูระกูมิจะเน้นสร้างเพลงที่มีจังหวะช้าเเละมีเนื้อหาเกี่ยวกับความรัก สมาชิกในกลุ่มประกอบไปด้วย | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
